Ήταν μια παρέα σε μια μικρή ορεινή πόλη. Ήταν Ιούλιος μήνας και η ζέστη ήταν έντονη. Αποφάσισαν τότε να κάνουν … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Πνεύματα

Η νύχτα τραβάει πίσω το φως της ημέρας. Είναι λίγο μετά τη δύση του ηλίου. Το περίγραμμα των δέντρων ιχνογραφεί … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Φυτάκης | À la fin de l’été

Μία από τις 26 συνθέσεις πεζών που απαρτίζουν το βιβλίο της Βίκης Κοσμοπούλου, με τίτλο Ικεμπάνα, που κυκλοφόρησε το 2025 … Συνεχίστε την ανάγνωση Βίκη Κοσμοπούλου | Όλα μισά

Ψαλίδι κόβει, μα η βελόνα ράβει σπασμένες μνήμες. Κλωστή περνά στις λέξεις, γεφυρώνει τον χρόνο. Το ψαλίδι ήταν ατσάλινο και … Συνεχίστε την ανάγνωση Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου | Ψαλιδιές

Ο ήχος του κλιματιστικού κράταγε τον χώρο σε μια σταθερή, μονότονη συχνότητα. Η Δρ. Στασινού δεν τον πρόσεχε πια. Ο … Συνεχίστε την ανάγνωση Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου | Η τελευταία συνεδρία: Το λευκό θεώρημα

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Δουατζή “Ανάσα από πηλό”, που επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στίξις. Άνοιξε το πολυκαιρισμένο μπλοκ … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Δουατζής | Ανάσα από πηλό (απόσπασμα)

Στο χωριό τούς φώναζαν «οι Φτερωτοί». Ήταν ξαδέλφια και είχαν το ίδιο όνομα: Φάνης. Ο μεγάλος είχε μόλις κλείσει τα … Συνεχίστε την ανάγνωση Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου | Οι Φτερωτοί και οι άδειες αρβύλες

Βαδίζοντας σε εκείνη την παραλία του ακριτικού νησιού, όπως κάθε βράδυ, μπορούσα να διακρίνω εικόνες και ιστορίες που, για να … Συνεχίστε την ανάγνωση Σίμος Ιωσηφίδης | Μπαρ Καρνάγιο

Ανάσα ζεστή, κοιμάται στη μέση του δωματίου. Βελούδινες κουρτίνες και μια ξύλινη κούνια από σφενδάμι,την αγκαλιάζουν κάθε βράδυ. Πριν κοιμηθεί, με … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαρία Γεωργαλά | Η ζωή σου, ανήκει

Στις παρυφές του δάσους, στο σημείο όπου τα βράδια ο αέρας χορεύει πέρα από τις φυλλωσιές, υπάρχει μια σπηλιά με … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Φυτάκης | Βαθιά στη γη

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με … Συνεχίστε την ανάγνωση Σίμος Ιωσηφίδης | About a Girl

Λένε πως, κάτω απ’ τη γη που όλοι μας πατούμε, υπάρχει ένα δέντρο πελώριο, μ’ έναν κορμό τόσο δα στιβαρό … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Φυτάκης | Το δέντρο της γης