Τρία μικρά πεζά από το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Θωμά «Χρώμα της ελπίδας – 20 μικρές και μικρότερες (μυθ)ιστορίες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.
Σαγήνη
Της είπε πολλά, αμέτρητα, λες και το δέρμα της, η στραφταλίζουσα επιφάνειά της, έγινε σαγήνη καημών, ονείρων, απωθημένων και δακρύων αδάκρυτων. Δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει τις ώρες που ξεγλίστρησαν απάνω στο κορμί της, σαν χέρια που λύθηκαν κι εξερευνούσαν πότε με τρεμουλιαστή συστολή πότε με αχαλίνωτη ζέση τις κορυφές και τις φουρτούνες της. Όταν ανέβηκε απ’ τον βυθό, είδε καράβια ροδοκόκκινα ν’ αρμενίζουν προς τον γκρεμό του άφατου ορίζοντά της. Δεν ήξερε αν θέλει να τρέξει σ’ αυτά να δει αντίπερα προς τις μαύρες, τις κρυφές θάλασσες ή να περιμένει τη νύχτα μήπως και δεν προλάβει να ξαναδεί το σεληνόφως να κεντά μελαγχολίες στις σκοτεινές κοιλότητες των μεγάλων ματιών της∙ «Αχ Θάλασσά μου αρχόντισσα, αν μ’ αγαπάς δεν ρώτησα..».
Ποιητική άδεια
«Αχ Πηνελόπη, να ’ξερες πόσα τράβηξα τόσα χρόνια δαρμένος από θάλασσες κι ανέμους, κυνηγημένος από Θεούς και δαίμονες σε ξένους τόπους για να σου πλέξω τον μύθο που ζητούσες, ασύγκριτα για να με νοσταλγήσεις και να μην κουραστείς ποτέ να μ’ αγαπάς…», πήγε να πει ο Οδυσσέας ύστερα από του έρωτα τον πρώτο μετά από τόσα χρόνια γλυκασμό επάνω στο κρεβάτι το φυτεμένο στη γη που επιτέλους ποτίστηκε απ’ τους χυμούς του πάθους, κοντά που πήγαινε να μαραθεί προσμένοντας. Μα τον έκοψε απότομα μ’ ένα άγριο μειδίαμα η Πηνελόπη και βλέμμα κοφτερό που τον ανάγκασε τα μάτια να σηκώσει από το ώριμό της στήθος που τώρα συνειδητοποιούσε πόσο είχε λαχταρήσει:
«Σώπα, βασιλιά μου, μεταξύ μας είμαστε. Εντάξει μού ’πλεξες τον μύθο, μεγάλος ποιητής και συ, καθότι πολυμήχανος, και κάνοντας την ποίηση πράξη τρικυμιώδη, τεχνούργησες τη νοσταλγία κι έθρεψες με προσδοκία την αγάπη μας. Μα άσχημα δεν πέρασες, το γλέντησες δεόντως, μην μου παραπονιέσαι κι από πάνω υποκρινόμενος».
«Σωστά, Αρχόντισσά μου, μίλησες», είπε κατόπι ο Οδυσσέας, και πιάνοντας το θελκτικό της πηγούνι με το θαλασσοδαρμένο χέρι του, στερέωσε το πρόσωπό της κατευθείαν στα μάτια του για να εξερευνήσει τα δικά της και συνέχισε, «μα ο δικός σου μύθος εξέρχεται του ποιήματος ισχυρότερος: τόσοι να σε πολιορκούν κι εσύ γενναία ν’ αμύνεσαι, πλατωνικούς, κρυφούς να συντηρείς τους έρωτες που δεν αρνήθηκε το μυαλό, αλλά τους αντιστάθηκε το σώμα σου. Ποιος ξέρει, όμως, δεν θα μάθουμε ποτέ, κάτω από το υφαντό σου —ράβε ξήλωνε και ράβε και ξήλωνε την πίστη σου για μένα—, αν έκρυψες επιμελώς λάθρα απ’ την ποίησή τους ενδιάμεσους ερώντες, άριστα δικαιωμένη απ’ του καημού σου τη στέρηση;»
Όγδοη ψυχή
Μια έγκυος γάτα ετοιμάζεται να περάσει στην απέναντι όχθη του δρόμου. Έχει πολλά στόματα να θρέψει κι ευτυχής λαχταρά να ορμήξει στο αντικρινό ξεροκόμματο που έχει εντοπίσει. Άδειος ο δρόμος, παίρνει τον χρόνο της∙ προκαταρκτικά οσμηζόμενη την ηδονή της τροφής που την περιμένει. Αργά κινώντας ύστερα προς το απρόσμενο δώρο, δεν πρόλαβε, μοιραία, να τ’ απολαύσει, καθώς την παρέσυρε θανάσιμα η ταχύτητα επερχόμενου οχήματος. Με την όγδοη ψυχή της συλλογίστηκε πως σ’ αυτή τη ζωή τίποτε δεν είναι σίγουρο. Μήτε και στην άλλη.
Ο Παναγιώτης Θωμά γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1981. Έχει εκδώσει μελέτη για το πεζογραφικό έργο των Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη και Wendell Berry (Αρμός 2017), συλλογή μελετημάτων για το έργο της Κικής Δημουλά (Αρμός 2020) και ένα δοκίμιο για τη Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα (Αρμός 2024), βραβευμένο από τον Όμιλο Λογοτεχνίας και Κριτικής (Κύπρος).
Έχει επίσης εκδώσει τα παραμύθια Δροσοσταλίδα (Ακτή 2012) και Η χορωδία των Χριστουγέννων (Αρμός 2016) και το αφήγημα για μεγάλα παιδιά και εφήβους, Ο μονόλογος του σαλιγκαριού (Αρμός 2022). Έχει μεταφράσει έργα της Σέλμα Λάγκερλεφ και του Όσκαρ Ουάιλντ (Αρμός 2013-2015), ενώ τραγούδια σε στίχους του κυκλοφορούν σε δισκογραφικές εργασίες των Χρυσόστομου Σταμούλη και Γιώργου Καλογήρου και αυτόνομα σε διαδικτυακές πλατφόρμες.
metaf.p@gmail.com
https://www.facebook.com/panayiotis.thomas
https://www.youtube.com/@panayiotisthoma9876
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
