Ο ήχος του κλιματιστικού κράταγε τον χώρο σε μια σταθερή, μονότονη συχνότητα. Η Δρ. Στασινού δεν τον πρόσεχε πια. Ο Δημήτρης, όμως, είχε συγχρονίσει την αναπνοή του μαζί του, μετρώντας τις δονήσεις του αέρα πάνω στο δέρμα του. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο ψηφιακό ρολόι πάνω από την πόρτα, εκεί που οι αριθμοί άλλαζαν με αμείλικτη ακρίβεια.
«Καθυστερήσατε».
Η γιατρός δεν σήκωσε αμέσως το κεφάλι της από την οθόνη του tablet. Άγγιξε την επιφάνεια αφής, κλείνοντας την καρτέλα του —εκεί όπου η διάγνωση της ψύχωσης σκέπαζε πλέον τις παλιές σημειώσεις για το λαμπρό μεταπτυχιακό του στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά— πριν τον κοιτάξει.
«Η συνεδρία ξεκίνησε στην ώρα της, Δημήτρη».
«Δύο λεπτά και δεκαεπτά δευτερόλεπτα μετά. Η απόκλιση είναι ήδη μη αναστρέψιμη».
Μια μικρή παύση απλώθηκε στο γραφείο. Η γιατρός άφησε τη συσκευή στο πλάι.
«Δεν έχει σημασία».
Ο Δημήτρης χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Τα δάχτυλά του έπαιζαν με ένα τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο από σοκολάτα που είχε στην τσέπη του, διπλώνοντάς το με μηχανική, παλιά ακαδημαϊκή συνήθεια σε ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο.
«Έχει. Αν αρχίζεις με λάθος μεταβλητή, ολόκληρη η εξίσωση μετατοπίζεται».
Η γιατρός σταύρωσε τα χέρια της πάνω στο λευκό της πουκάμισο.
«Δεν σημειώνουμε καμία πρόοδο. Δεν παίρνεις την αγωγή σου».
Ο Δημήτρης έγνεψε, σαν να επιβεβαίωνε έναν εσωτερικό υπολογισμό.
«Δώδεκα».
«Τι δώδεκα;»
«Οι δόσεις που βρήκατε. Σωστά τις μετρήσατε. Το δείγμα σας ήταν πλήρες».
Η γιατρός τον κοίταξε σταθερά. Στο μυαλό της ήρθε η αναφορά της νοσοκόμας για τα χάπια που βρέθηκαν στη σχισμή του στρώματος, δίπλα στα άσπρα κάγκελα του κρεβατιού του.
«Γιατί τις κρύβεις;»
Ο Δημήτρης δεν απάντησε αμέσως. Σήκωσε το χέρι του και χτύπησε ελαφρά τον κρόταφό του. Ένα. Δύο.
«Γιατί όταν τις παίρνω, σταματάνε. Και χωρίς αυτούς, ο πίνακας μένει κενός».
Η πένα της γιατρού ακούμπησε το χαρτί χωρίς να γράψει.
«Ποιοι σταματάνε;»
Ο Δημήτρης δεν την κοίταξε. Το βλέμμα του χάθηκε στη γωνία του τοίχου, εκεί που οι δύο επιφάνειες τέμνονταν σε μια τέλεια κάθετο.
«Οι επιτηρητές».
Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν αμήχανη. Ήταν γεμάτη. Η γιατρός έγειρε ελαφρά μπροστά.
«Θέλω να μου πεις ακριβώς τι συμβαίνει».
«Δεν είναι θέμα περιγραφής», είπε ο Δημήτρης ήρεμα. «Είναι θέμα αξιώματος».
«Δοκίμασε».
Ο Δημήτρης έγειρε το κεφάλι του ελάχιστα προς τα δεξιά, σαν να ζύγιζε το βάρος του αέρα.
«Κάθονται εδώ», είπε και άγγιξε ξανά τον κρόταφό του. «Όχι έξω. Πάνω στις συνάψεις. Σαν δαίμονες που ψιθυρίζουν παραμέτρους».
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Έχουν βάρος. Καταλαμβάνουν χώρο που δεν μου ανήκει».
Μια μικρή παύση. Η Δρ. Στασινού προσπάθησε να βρει μια χαραμάδα στον κόσμο του.
«Σαν σκιές;» ρώτησε η γιατρός.
Ο Δημήτρης κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Οι σκιές είναι τυχαία κατανομή. Οι επιτηρητές είναι γεωμετρία».
Η γιατρός σημείωσε κάτι στο tablet.
«Και τι κάνουν;»
Τα δάχτυλά του έσφιξαν στο μπράτσο της καρέκλας.
«Περιμένουν το σφάλμα».
«Ποιο σφάλμα;»
«Να χάσω την αρίθμηση. Να κάνω λάθος στον υπολογισμό της πραγματικότητας».
Η γιατρός σήκωσε το βλέμμα της.
«Και όταν κάνεις λάθος;»
Ο Δημήτρης χαμογέλασε δίχως ίχνος χιούμορ.
«Με διορθώνουν. Με διαιρούν μέχρι να γίνω κλάσμα».
Η πένα άρχισε να γράφει γρήγορα πάνω στο μπλοκ.
«Σε χτυπάνε;»
Ο Δημήτρης σήκωσε τα μανίκια του. Το δέρμα του ήταν καθαρό, αλλά το κοίταξε για λίγο με καχυποψία, σαν να περίμενε να δει ολοκληρώματα να αναδύονται από τις φλέβες του.
«Όχι στο σώμα. Στη λογική. Με τρυπάνε από μέσα, σαν αιχμηρά διανύσματα».
Η γιατρός άλλαξε στάση στην καρέκλα της, νιώθοντας τον ρυθμό της συνεδρίας να ξεφεύγει.
«Και οι άλλοι ασθενείς;»
Ο Δημήτρης χαμογέλασε αμυδρά.
«Αυτοί είναι τυχαίοι θόρυβοι. Επικίνδυνοι, γιατί δεν έχουν μέτρο. Οι επιτηρητές μου όμως… αυτοί έχουν κανόνες».
Η γιατρός τον κοίταξε πιο προσεκτικά τώρα.
«Πότε ξεκίνησε αυτό;»
Ο Δημήτρης σήκωσε τους ώμους.
«Δεν θυμάμαι την αρχή. Θυμάμαι πότε έγινε σωστό. Πότε η θεωρία απέκτησε υπόσταση».
«Σωστό;»
«Όταν άρχισα να μετράω. Ο χρόνος είναι η μόνη καθαρή μονάδα μέτρησης».
Η γιατρός κοίταξε για μια στιγμή το ρολόι, χωρίς να το συνειδητοποιήσει.
«Και τι γίνεται όταν δεν μπορείς να μετρήσεις;»
Ο Δημήτρης έμεινε ακίνητος, σαν άγαλμα από πάγο.
«Τότε η εντροπία αυξάνεται. Τότε εισβάλλουν στο μυαλό μου».
Η γιατρός πήρε μια ανάσα.
«Δώσε μου ένα παράδειγμα».
Ο Δημήτρης έγειρε μπροστά.
«Ο καφές που πίνετε. Δεν είναι υγρό. Είναι μια καμπύλη θερμοκρασίας. Είκοσι βαθμοί Κελσίου. Όταν η θερμοκρασία είναι η σωστή, οι επιτηρητές σωπαίνουν. Υπάρχει ισορροπία».
«Και μετά;»
«Μετά η θερμοκρασία πέφτει. Το σύστημα καταρρέει. Και επιστρέφουν για να μου θυμίσουν ότι απέτυχα να τη διατηρήσω».
Η πένα της άρχισε να κινείται ξανά.
«Και η αγωγή;»
Η έκφραση του Δημήτρη άλλαξε. Έγινε σχεδόν επιθετική.
«Η αγωγή σβήνει τα δεδομένα από τον πίνακα! Αν τους διώξω με τα χάπια, δεν θα βρω ποτέ το “λευκό θεώρημα”».
Η γιατρός έμεινε ακίνητη.
«Ποιο θεώρημα;»
«Αυτό που τους άφησε να εισχωρήσουν. Υπάρχει ένα κενό στη λογική μου, μια τρύπα στο σύστημα. Αν βρω τον τύπο, θα τους κλειδώσω έξω για πάντα. Αν πάρω τα χάπια, απλώς θα ξεχάσω πού είναι η πόρτα».
Σιωπή. Η γιατρός σταύρωσε τα χέρια της. Έβλεπε έναν επιστήμονα να έχει εγκλωβιστεί ανήμπορος μέσα στα ίδια του τα εργαλεία.
«Και ο Δίας; Είχες πει ότι…»
«Ο Δίας είναι η απόλυτη συντεταγμένη», διέκοψε ο Δημήτρης. «Δεν κάνει λάθη».
«Είσαι ο Δίας;»
Μικρή παύση.
«Όταν το μυαλό μου ταυτίζεται με τον τύπο. Όταν καταλαβαίνω τη γεωμετρία του κεραυνού. Χρόνος, σημείο, ενέργεια. Αν βρω τη λύση, οι επιτηρητές θα γίνουν πάλι απλοί αριθμοί».
Η σιωπή που ακολούθησε κράτησε πολύ. Η γιατρός γύρισε ελαφρά το κεφάλι της προς το ρολόι. Ο δείκτης των δευτερολέπτων προχωρούσε. Ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο τίναγμα στο βλέμμα της. Ο Δημήτρης το πρόσεξε.
«Είκοσι εννέα», είπε.
Η γιατρός συνοφρυώθηκε.
«Τι;»
«Δευτερόλεπτα μέχρι το τέλος της συνεδρίας. Μην σταματήσετε τη ροή του λόγου».
«Γιατί;»
«Γιατί στις παύσεις χωράει το σφάλμα. Εκεί παραμονεύουν».
Η γιατρός άργησε να απαντήσει. Κοίταξε το tablet, μετά το ρολόι. Για πρώτη φορά, έχασε τον ρυθμό της.
«Δημήτρη…»
Σταμάτησε. Η λέξη έμεινε μετέωρη. Ο Δημήτρης δεν την κοίταζε πια. Κοίταζε τον τοίχο πίσω της, εκεί που η σκιά της γιατρού σχημάτιζε μια γωνία που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
«Είκοσι τρία», ψιθύρισε. «Η απόκλιση ξεκίνησε».
Η γιατρός ένιωσε το χέρι της να σφίγγει την πένα.
«Δεν υπάρχει τίποτα πίσω μου, Δημήτρη. Είναι απλώς φως».
Ο Δημήτρης χαμογέλασε με μια θλίψη που την πάγωσε.
«Αυτό είναι το λάθος στον υπολογισμό σας. Νομίζετε ότι το φως είναι κενό».
«Δεκαεπτά».
Η γιατρός σηκώθηκε απότομα.
«Τελειώσαμε για σήμερα».
«Δεκατρία. Η αντίστροφη μέτρηση δεν επηρεάζεται από τη βούλησή σας».
Η γιατρός έκανε ένα βήμα προς την πόρτα. Σταμάτησε. Δεν γύρισε να τον δει.
«Ο χρόνος», είπε ο Δημήτρης πίσω της, «είναι ο μόνος που δεν κάνει λάθη. Είναι η απόλυτη σταθερά».
«Πέντε».
Η γιατρός άνοιξε την πόρτα. Έξω, ο διάδρομος φαινόταν αποστειρωμένος, λευκός, ασφαλής.
«Δύο».
Στάθηκε στο κατώφλι. Για ένα δευτερόλεπτο, ένιωσε την ανάγκη να μετρήσει κι εκείνη.
«Ένα».
Ο Δημήτρης έκλεισε τα μάτια.
«Τώρα».
Η πόρτα έκλεισε με ένα ξερό κλικ. Ο ήχος του κλιματιστικού έμεινε μόνος στον χώρο. Ο Δημήτρης δεν μίλησε ξανά. Αλλά δεν υπήρχε πια καμία παύση. Στο μυαλό του, τα λευκά κάγκελα του κρεβατιού είχαν γίνει οι κάθετοι άξονες μιας τέλειας, αιώνιας φυλακής. Οριζόντια και κάθετα, όλα είχαν πια τη θέση τους. Οι επιτηρητές είχαν μόλις ολοκληρώσει την κατάληψη. Το «Λευκό θεώρημα» είχε αρχίσει να αποδεικνύεται.
Η Πωλλέτα Ψυχογυιοπούλου είναι φιλόλογος και βιβλιοθηκονόμος. Ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα. Κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους α) στη διοίκηση σχολικών μονάδων από το Πανεπιστήμιο Roma Tre και β) στις επιστήμες της αγωγής με ειδίκευση στη Δημιουργική γραφή (κατεύθυνση εκπαίδευση) από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Διετέλεσε από το 2011 έως το 2018 Σχολική Σύμβουλος φιλολόγων Αχαΐας. Έχει διδάξει στα Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων τα μαθήματα: δημιουργική γραφή, λαογραφία και λαϊκός πολιτισμός, τοπική ιστορία, βιβλία- βιβλιοθήκες. Έχει λάβει μέρος, ως εισηγήτρια σε επιμορφωτικές ημερίδες και συνέδρια καθώς και ως εμψυχώτρια σε βιωματικά εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους. To 2019 εξέδωσε μια κριτική μελέτη έργων του Γιώργου Παναγιωτίδη με τίτλο Ο διερωτών των αοράτων οδών, Γραφομηχανή. (Πηγή: “Εκδόσεις Λεξίτυπον”, 2023)
Φωτογραφία: Aurelie Luylier
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
