Γρηγόρης Σακαλής | Πέταγμα
Έρχεται μια στιγμήστη ζωή σουπου δεν μπορείςνα είσαι σίγουροςγια κανένανόσο δικός σουκι αν είναι αυτόςγιατί το εγώ του καθενόςείναι πιο … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Πέταγμα
Έρχεται μια στιγμήστη ζωή σουπου δεν μπορείςνα είσαι σίγουροςγια κανένανόσο δικός σουκι αν είναι αυτόςγιατί το εγώ του καθενόςείναι πιο … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Πέταγμα
Κυλάνε οι μέρεςκυλάνε οι νύχτεςστα ημερολόγιασαν πρώιμος τάφοςτης χαράςκαι της ραστώνης. Στριμώχνονται τα οράματασ’ελεύθερους χρόνουςψιχία, του βίου το μίσθωμαστην αρχή … Συνεχίστε την ανάγνωση Αλεξία Καλογεροπούλου | Αντιμισθία
IΤαφές Είθισται οι ποιητέςνα ενταφιάζονταιστα ποιήματά τους· να κωφεύουνστο κάλεσματου θαυματοποιού και να προσδοκούντο: «δεύρο έξω»του θαυματουργού αναγνώστη. IITο τριολέτο … Συνεχίστε την ανάγνωση Νίκος Ι. Τζώρτζης | Δύο ποιήματα
αυτός ο μήνας που αγαπώαργά ας είναι να κυλάεινα κυριεύει την ψυχήτης φύσης η γαλήνη κι αν είμαι τυχερόςσε κάποια … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | Οκτώβρης
Οκτώβρη μέραστη γη φέρνει άρωμα» Το Πρωτοβρόχι» Άγγελος Ερατεινός. Χίος 1950. Συνεχίστε την ανάγνωση Άγγελος Ερατεινός | Ένα χαϊκού για τον Οκτώβρη
Η τραγωδία της ζωής Μπορεί να είναι αθλιότητα διόλου να τραγουδάςΚαι να πορεύεσαι μουγγός τη μέρα τη γεμάτη.Μπορεί να είναι … Συνεχίστε την ανάγνωση Paul Lawrence Dunbar | Η τραγωδία της ζωής (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος)
Τα λουλούδια κόβονται και ξεψυχούν,έτσι για μια επιθυμία της στιγμής,γιατί η ζωή μετριέται μόνο με το χρήμα.Άναυδος μένω,τη βαρβαρότητα τη … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Φτωχοδιάβολοι
Πέφτει ο ήλιος, χρώματατου χύνονται στον δρόμοστη Σαντορίνη σούρουπον’ αναπαυθεί το άσπρο Άγγελος Ερατεινός. Χίος 1950 Φωτογραφία: Bruno van der … Συνεχίστε την ανάγνωση Άγγελος Ερατεινός | Γλιστρά η μέρα
υπάρχει άραγε χρώμα πιο βαρύ απ’ το λευκό και πιο ελαφρύ από το γκρίζο μαύρο ήχος πιο δυνατός από την … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | διαχρονικά
Στα κλεφτά Έτσι αργά, σχεδόν στα κλεφτάοι λέξεις πέταξανΧειμώνα καιρόδεν λογάριασανΉταν μεγαλύτερη η οδύνη τους απ’ τον φόβοΞεστράτισανΞυπνήσαμε μια μέρα … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαρία Αποστόλου | Δύο ποιήματα
Τα όνειρα ζουν σ’ ένα ξέφωτοστην άκρη του δάσουςΚρύβονται μέσα στους κορμούς των δέντρωνΟι χυμοί τους ρέουν στα φύλλαπρόσωπα ανεστραμμένα … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαργαρίτα Παπαμίχου | Δάσος ονειρεύεται
Ψεύτικα λόγιασου τριβελίζουν τον νουγυρνάς πίσω, ξαναγυρνάςδεν ξέρειςγιατί επιστρέφειςγιατί ήταν ψέματαδιασχίζεις συχνάτα μαύρα φύλλα του χρόνουκαις, θαρρείςτ΄απομεινάρια του χθεςμα σύντομα … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Αγώνας
καλοκαίριο δάσκαλος κλείνει την τσάνταόπως ο μελλοθάνατος σκάβει τον λάκκο του *** σσσ και σσση θάλασσαπλέκειτον αφρό *** στο γόνατο … Συνεχίστε την ανάγνωση Ελένη Αλεξίου | ποιήματα
Καλοκαιρινή οπτασία Aντίκρυ μου ορθώνονταν,το ύστερο τριαντάφυλλο του θέρους,πορφυρό θαρρώ πως καμώνονταν,σαν να αιμορροούσε· στο πέρασμά του, ριγώντας ο νους … Συνεχίστε την ανάγνωση Friedrich Hebbel | Καλοκαιρινή οπτασία (μτφρ. Αντώνης Κερασνούδης)
στη μνήμη τουΑπόστολου Μακρόπουλου Καθώς περνά η ηλικίακαι αφαιρούνται χρόνια από το προσδόκιμο,οι άνθρωποι ελαφραίνουμε.Ανυψωνόμαστε αργά πάνω από το έδαφος-Πετάμε.Αφήνοντας … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάκης Π. Πιερράκος | Προ-άγγελοι