Δυστοπικός ο χώρος που μας περιβάλλει,
οι μέρες κι οι άνθρωποι που μας ρημάζουν.
Μια ζωή έρμαιο των ιαχών τους.
Λίγο πριν το θάνατο
κάνουν το πλιάτσικο,
μας ατιμάζουν.
Το δάσος σώπασε,
θρηνεί για τα παιδιά του.
Μαύρα οστά τα δέντρα
να κείτονται στο χώμα.
Έι, εσείς οι άπληστοι,
που διαφεντεύετε το βιος
και τις ζωές μας,
που αφανίζετε τη φύση που σας γέννησε,
όπως το λέει και ο θυμόσοφος λαός,
κρατήστε το τελευταίο δέντρο ζωντανό
… να κρεμαστείτε!
Ο Δημήτρης Καρπέτης γεννήθηκε στην Ορμύλια Χαλκιδικής το 1969. Έχει σπουδάσει Γεωπονία στο Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης και Θέματα Βιολογικής Γεωργίας σε Κ.Ε.Κ. Από το 2000 δουλεύει σε Δημόσια Υπηρεσία. Γραπτά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και ιστότοπους.
Φωτογραφία: Alexey Demidov
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
