Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη
Η κοινωνία έχει τοποθετήσει σε ύψιστη αξία τη μητέρα. Το χάδι της, η τρυφερότητά της, η άνευ όρων αποδοχή της, την έχουν καταστήσει τον απόλυτο συμβολισμό της αγάπης.
Αν και η έννοια της μητέρας δεν περιορίζεται αυστηρά πια στο βιολογικό πλαίσιο, μπορούμε να πούμε ότι μητρική αγάπη μπορεί να δώσει κάθε γυναίκα μέχρι και ένας άνδρας. Η δασκάλα που σκούπισε τα δάκρυά μας όταν ως μικρά παιδιά σκοντάψαμε ή κάποιος άνδρας αναγκάστηκε να μεγαλώσει τα παιδιά του μόνος του. Ο Μπαλζάκ έλεγε ότι στην καρδιά της μητέρας κυριαρχεί πάντοτε η συγχώρεση. Και αυτή η καρδιά ξεριζώνεται όταν η μητέρα από τροφός και αγκαλιά, γίνεται ανάμνηση σε φωτογραφία.
Η Βελγίδα σκηνοθέτιδα Σαντάλ Άκερμαν γίνεται εύθραυστη στο βιβλίο της Η μητέρα μου γελάει (μτφρ. Μυρτώ Ταπεινού, εκδόσεις Πλήθος), συνειδητοποιώντας πως ο χρόνος που έχει με την άρρωστη μητέρα της λιγοστεύει. Αρνείται κάθε χαρακτηρισμό που μπορεί να φέρει η γυναικεία της ταυτότητα, αλλά η ιδιότητα της κόρης θα την αφήνει πάντοτε αδύναμη. Φωτογραφίες από ένα πλούσιο αρχείο, αναδρομή στον χρόνο και σε αναμνήσεις που θάφτηκαν ή επιβίωσαν δυνατά ακόμα και μέσα από στάχτες, πλαισιώνουν τη ζωή της σκηνοθέτιδας.
Το τραύμα του αποχωρισμού που έρχεται είναι μία ριζική ανατροπή της συνηθισμένης ζωής που την καλεί σε μία ενδοσκόπηση όλης της ζωής της. Ερωμένες, φίλες, κάθε πρόσωπο που συνθέτει το σημαντικό παζλ της ζωής της επανέρχεται ως φλας μπακ και επανεξετάζεται όπως μία χρήση κινηματογραφικής μηχανής.
Μία τρυφερή επιστολή αποχαιρετισμού και εξομολόγησης σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2013 και έκτοτε παραμένει ένα τρυφερό σημείο αναφοράς που ακουμπά κάθε άνθρωπο που αποχωρίζεται τη μητέρα του ή επιθυμεί να έχει μία συναισθηματική ενδυνάμωση στην ασθένειά της.
Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι δημοσιογράφος με πολυετή εμπειρία στη διαδικτυακή αρθρογραφία.
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
