Μαίρη Φλώρου | Υδάτινη λαλιά

Έρχομαι από μια προαιώνια πηγή
στα έγκατα του σκότους
κι όπως προχωρώ σιωπηλά
στο φως κυλάω γάργαρα,
να ποτίσω το κίτρινο λουλούδι
στην σχισμή της άγονης πέτρας.
Και μετά συνεχίζω πάλι υπόγεια ή φανερά
με μια ροή ευχαρίστησης.

Συντροφιά μου έχω άχρωμες νεφέλες
που κάποτε μαυρίζουν απειλητικά
και χτυπούν με σταλαγματιές βαριές
το ένδοξο πεντελικό μάρμαρο.
Τιτιβίσματα στον αέρα άοκνοι
και αισιόδοξοι συνοδοιπόροι μου,
πετούμενα μικρά μαζί κι ασίγαστα
συμπορεύονται στις κακοτοπιές.

Σήμερα ένιωσα κοντά μου
και την ανάσα κάποιων περιπατητών
που λαχταρούν τα ακούσματα της φύσης
συνειδητά έξω από την φρενίτιδα.
Αύριο μπορεί πάλι να χαθεί η πορεία μου
μέσα σ΄ένα μπαζωμένο και βρώμικο ρέμα.

Υπόσχομαι να κυλάω όμως, όσο υπάρχει ΦΩΣ…

(Πεντέλη, Μάης 2025)

---

Η Μαίρη Φλώρου είναι φιλόλογος.

---