Οδυσσέας Ελύτης | Η Μαρίνα των βράχων
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζεςΟλημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσαςΑετοφόρος άνεμος γύμνωσε … Συνεχίστε την ανάγνωση Οδυσσέας Ελύτης | Η Μαρίνα των βράχων
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζεςΟλημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσαςΑετοφόρος άνεμος γύμνωσε … Συνεχίστε την ανάγνωση Οδυσσέας Ελύτης | Η Μαρίνα των βράχων
Σε σκόπιμη συσκότιση, εχθρεύομαι ό,τι με συγκροτεί.Λευκό ή κόκκινο αίνιγμα που μου δανείζετε οίστρο,απόψε το φλεβικό μου δίκτυοδιψά για μια … Συνεχίστε την ανάγνωση Πασχάλης Κατσίκας | Θύτης και θύμα
Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.Δὲν εἶμαι, δὲν … Συνεχίστε την ανάγνωση Μενέλαος Λουντέμης | Ἐρωτικὸ κάλεσμα
Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονταικαι να σβήνουν,και μ’ όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψαγι’ αυτό … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάσος Λειβαδίτης | Τέχνη
Τα πορτραίτα καλά στέκουνκρεμασμένα στους τοίχουςαναπολούν τα περασμένατα ενθύμια του νου.Έχω νιώσει αντίπαλος με τις επιδιώξειςτων προβεβλημένων προσώπων.Προσπαθώ να γκρεμίσω … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Πορτραίτα
ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΗΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ Το γυαλί έσβησεκαι το φως καρφώθηκεστο μάτι της Ευρύκλειας Από πού θα ξεκινήσουμε, Οδυσσέα; Δεν ζούμε … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Γουλιάμος | Υγρό γυαλί
Φυλακισμένες φωνές ουρλιάζουν μοναδική επιθυμία τους ή ελευθερία μα η σιωπή που κυριαρχεί τους τρομάζει ακόμη περισσότερο. Καταπιεσμένες ψυχές αποζητούν … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαρία Mερόλλι | Εν καιρώ θλίψης
Ω, ναι, το ξέρω, ο θάνατος για μένανεθε να ’ρθη ωραίος!Σαν τη ζωή μου, έτσι κι αυτός ̇ δεν γίνεταινα … Συνεχίστε την ανάγνωση Μυρτιώτισσα | Ω, ναι, το ξέρω
Μια αυγουστιάτικη νύχτα μού είπες:ονειρεύτηκα κόκκινα πουλιά, που άξαφνασκέπασαν έναν ακάνθινο ουρανό με κρότους.Το κουβεντιάσαμε νυσταγμένοι,με ευκολίαμόνο τα σπουργίτια μπορούσες … Συνεχίστε την ανάγνωση Πασχάλης Κατσίκας | Τα κόκκινα πουλιά
Φίλε μου,οι στίχοι γράφονταιμε λίγα πραγματάκια:ένα τραπέζι, ένα κλαδίμε δυο μικρά πουλάκια,δυο κόκκινα γαρύφαλλασ’ ένα ποτήρι· ακόμη-ο γλυκασμός της Άνοιξηςκ’ … Συνεχίστε την ανάγνωση Στέφανος Δάφνης | Γράμμα σε νεαρό φίλο
Περπατώ στους δρόμουςμε σακάκι φθαρμένο.Λιγοστεύω, οι λέξεις μακρόσυρτεςαναζητούν σιωπή.Στο μυαλό στοιχειώνουνοι ώρες οι δύσκολες.Στα τζάμια των καφέχαϊδεύω με το χνώτο … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Λιγοστεύω
Ν’ αγαπάς τη βροχή σου.Όσο δυνατά και αν κτυπά.Να μη σε καίνε τάχα οι σταγόνες της, ψάχνοντας κάπου να κρυφτείς.Να … Συνεχίστε την ανάγνωση Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Λύτρωση
Το υπ’ αριθμόν {324} ποίημα της Αμερικανίδας ποιήτριας, όπως έχει καταγραφεί στη βιβλιογραφία, μια που τα ποιήματά της δεν είχαν … Συνεχίστε την ανάγνωση Emily Dickinson | Ένα ποίημα σε μετάφραση του Κώστα Λάνταβου
Τα απομνημονεύματα ενός πεσόντα κότσυφα Τους άρεσα όταν πετούσακαι είχα το σθένος να σφυρίζω και να τραγουδώ,αλλά τώρα που είμαι … Συνεχίστε την ανάγνωση Paul Durcan | «Τα απομνημονεύματα ενός πεσόντα κότσυφα» σε μετάφραση του Τάκη Π. Πιερράκου
Δε με κατάλαβες ̇ όλη τη νύχταήμουνα πλάι σου, προσπαθούσα να κλείσωτα παράθυρα, πάλευα-όλη νύχτα.Ο αγέρας επέμενε.Άπλωσα τότετις παλάμες μου … Συνεχίστε την ανάγνωση Νικηφόρος Βρεττάκος | Ολονυχτία