Τους χαιρετισμούς σου
Με τους χαιρετισμούς σου που έλαβα εχθές,
τώρα η αγάπη πήρε χίλιες μορφές·
δίνει στο άνθος χρώμα, δίνει ευωδιά
και την αυγή γιομίζει μοσχοβολιά.
Μερόνυχτα στα δάση, στα λιβάδια τριγυρνά,
τι θάμβος η κρυφή της ομορφιά γεννά!
Καινούρια πράγματα χαρίζει κάθε μέρα,
κι η ζωή σαν μέλισσα βουίζει στον αέρα.
«Μείνε!», φωνάζω, «Άνοιξη», μόλις σε γευτούμε,
Άγγελε! Σαν φευγαλέο όνειρο σ’ αποχαιρετούμε·
πάντα ψηλά θα σ΄έχουμε, πάντα θα σε τιμούμε
σαν κάτι ουράνιο με θαυμασμό θα σε κοιτούμε.
Deine Grüße
Deine Grüße hab ich wohl erhalten.
Liebe lebt jetzt in tausend Gestalten,
Gibt der Blume Farb und Duft,
Jeden Morgen durchzieht sie die Luft,
Tag und Nacht spielt sie auf Wiesen, in Hainen,
Mir will sie oft zu herrlich erscheinen;
Neues bringt sie täglich hervor,
Leben summt uns die Biene ins Ohr.
Bleib, ruf ich oft, Frühling! man küsset dich kaum,
Engel, so fliehst du wie ein schwankender Traum;
Immer wollen wir dich ehren und schätzen,
So uns an dir wie am Himmel ergötzen.
Μεταφραστικό σημείωμα
Το ποίημα «Deine Grüße» («Τους χαιρετισμούς σου») γράφτηκε από τον Johann Wolfgang von Goethe το 1779. Ανήκει στα νεανικά του έργα και είναι αφιερωμένο στον πλατωνικό και καθοριστικό έρωτα της ζωής του, τη βαρόνη Charlotte von Stein.
Όταν ο 30χρονος Goethe, μετά από σχετική πρόσκληση του Δούκα της Βαϊμάρης Karl August, μετακόμισε στην ομώνυμη πόλη, συνάντησε σε μία κοινωνική ομήγυρη την παντρεμένη και κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερη του Charlotte von Stein, μια γυναίκα ανώτερης κοινωνικής τάξης. Η πλατωνική τους σχέση ξεκίνησε σχεδόν αμέσως, διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία και βασίστηκε σε μια έντονη πνευματική, συναισθηματική και καλλιτεχνική ανταλλαγή.
Το συγκεκριμένο ποίημα αποτελεί την ποιητική απάντηση του Goethe σε ένα μικρό σημείωμα («χαιρετισμό») που του έστειλε κάποια μέρα η Charlotte von Stein. Για τον μεγάλο Γερμανό ποιητή, εκείνη την περίοδο, ήταν αρκετό ένα απλό μήνυμα από την αγαπημένη του για να αλλάξει ολόκληρη την οπτική του γύρω από τον κόσμo.
Στη λαμπρή αυτή λυρική στιγμή έκδηλα είναι τα «βερθερικά» στοιχεία του πνευματικού κινήματος της «Θύελλας και Ορμής» (“Sturm und Drang”), το οποίο είχε εγκαινιάσει, μόλις πέντε χρόνια πιο πριν, ο μεγάλος αυτός πνευματικός. Η κηδεμονία του συναισθήματος, αλλά και ο άσβεστος πόθος για επικοινωνία αναμειγνύονται, σε άλλοτε άλλο βαθμό, με τη λατρεία της φύσης. Η επίδραση όμως του «βαϊμαρικού κλασικισμού» είναι πλέον εξίσου διακριτή, προσδίδοντας στο ποίημα μία πιο εκλεπτυσμένη και απόλυτα ιδεαλιστική ισορροπία ανάμεσα στον έρωτα, στο «θείο» και στο «αιώνιο».
Ο Goethe, χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το εφήμερο βίωμα, περιγράφει όλη την ψυχική μετάβαση από τον πόθο και την απόλυτη ευτυχία, στη γλυκόπικρη στιγμή συνειδητότητας και εν τέλει στην αιώνια ευγνωμοσύνη. Στα χέρια του ο χρόνος και ο χώρος σχετικοποιούνται, τα συναισθήματα απενδύονται τον θνητό τους μανδύα και αποκτούν ουράνιες διαστάσεις, δομώντας έτσι λέξη προς λέξη, στροφή προς στροφή, τον homo deus του έρωτος.
Καλή ανάγνωση!
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
