Πορτογαλική θάλασσα
Ω θάλασσα αρμυρή, πόση απ’ τη δική σου την αρμύρα
με της Πορτογαλίας τα δάκρυα έντυσε η μοίρα!
Για να διασχίσουμε εσένα, πόσα δάκρυα χυθήκαν μητρικά,
πόσα παιδιά προσευχηθήκαν μάταια!
Πόσες νύφες εγκαταλείψανε την παντρειά,
Για να είσαι εσύ δική μας, ω θάλασσα!
Άξιζε θαρρείς τον κόπο; Όλα αξίζουνε τον κόπο,
η ψυχή μικρή να μην είναι μόνο.
Απ΄ το Μποϊζάντορ όποιος θέλει να βρεθεί πιο μακριά,
απ’ τον πόνο πρέπει να ξεφύγει πιο μακριά.
Η θάλασσα, με άβυσσο και κίνδυνο πλάστηκε απ’ τον Θεό,
σ’ αυτήν όμως Εκείνος αντανακλά τον ουρανό.
Mar português
Ó mar salgado, quanto do teu sal
São lágrimas de Portugal!
Por te cruzarmos, quantas mães choraram,
Quantos filhos em vão rezaram!
Quantas noivas ficaram por casar
Para que fosses nosso, ó mar!
Valeu a pena? Tudo vale a pena
Se a alma não é pequena.
Quem quer passar além do Bojador
Tem que passar além da dor.
Deus ao mar o perigo e o abismo deu,
Mas nele é que espelhou o céu.
Σημείωμα του μεταφραστή
Ο Fernando Pessoa (1888-1935) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Πορτογάλους ποιητές και εκπροσώπους του μοντερνισμού. Γεννημένος στη Λισαβόνα, ορφάνεψε σε ηλικία 5 ετών από πατέρα, ενώ η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε και από τη σταδιακή απώλεια ακόμη τριών αδελφών. Η μετακόμιση με τον πρόξενο πατριό και τη μητέρα του στην Αφρική, εξασφάλισε στον ίδιο αγγλοσαξονική παιδεία, ενώ γοργά κατάφερε να δείξει την ιδιαίτερη κλίση του στη λογοτεχνία.
Εκ φύσεως πολύπλευρη προσωπικότητα, ασχολήθηκε με επιτυχία εκτός από την ποίηση, με τη λογοτεχνική κριτική, τη δημοσιογραφία, τα εκδοτικά δρώμενα, ενώ υπήρξε επιχειρηματίας, αστρολόγος και λάτρης του αποκρυφισμού. Στην ιστορία έχουν μείνει τα “ετερώνυμά” του (οs heterônimos), οι συγγραφικές δηλαδή προσωπικότητες που δημιούργησε ο ίδιος, με στόχο να δημοσιεύσει έργα εντελώς διαφορετικού ύφους και λογοτεχνικής στόχευσης. Μερικά από τα πιο διάσημα του ετερώνυμα ήταν οι Alberto Caeiro, Álvaro de Campos, Ricardo Reis και Bernardo Soares.
Το λογοτεχνικό του έργο συνδυάζει στοιχεία του συμβολισμού με τον μοντερνισμό, πάντα όμως με ένα αυξημένο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην εκφραστική ακρίβεια. Ο λυρισμός του διαπνεόταν κυρίως από τις συμβολικές εικόνες και τις μεταφορές, με απώτερο στόχο να εκφράσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και τα συχνά ετερώνυμα της συναισθήματα και ιδέες. Η τελευταία πτυχή του γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτή στα πιο εσωστρεφή και φιλοσοφικά ποιήματά του.
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
