Σε τάιζα με λέξεις
για να μην κοιμηθείς
και λάλον ύδωρ
σου ’δινα για να ξεδιψάσεις,
παιδί μου,
του πνεύματός μου σάρκα,
πόσο μου μοιάζεις.
Το βλέπω
κάθε φορά που απλώνεσαι ελεύθερα
στη λευκή σελίδα.
Φωτογραφία: Beth Jnr
Αλεξία Καλογεροπούλου | Ποίημα
Ευχαριστούμε Αλεξία!
Τρυφερό, με μια κρυμμένη αγωνία…το Ποίημα σου μέσα στη Μεγαλοβδομάδα!
Ευχαριστώ πολύ, Μαίρη! Α.
Υπέροχο!
Καλό Πάσχα!
Ευχαριστώ πολύ. Καλό Πάσχα! Α.