Αφροδίτη Μιχαηλίδου | Ένας κι άλλος Ένας

Τώρα που οι δρόμοι σφράγισαν ο γίγαντας τρώει τάφους
και ξερνάει συρματοπλέγματα
Μαγικό κουτί δεν υπάρχει παρά ένα αντίσκηνο βρεγμένο
Απελπισμένα δώρα φέρνουν ποντίκια που δαγκώνουν
Η ιστορία γροθιά ξυπόλητη ψάχνει στα συρτάρια του χθες
ρούχα να της πάνε.
Έλα.
Πες μου την αγαπημένη σου λέξη και πάμε να τη ντύσουμε
Μια λέξη ερωτική, να νικήσει τα αλμυρά βλέφαρα
Μια λέξη ηλεκτρική, ν’ αντιστρέψει τα ποτάμια
πίσω στις ενδόμυχες πηγές τους
Μια αλήθεια απροσδόκητη, να γονατίσει με σεβασμό
μπροστά από τους δεσμώτες που γέμισαν κάθε λογής κελιά
Ν’ ακτινοβολήσει σαν ακουστεί δυνατά στα χείλη
το απόκοσμο φως των αλκυονίδων
Να πείσει ξανά τα αιχμάλωτα οχυρά
πως είναι όμορφη η νιότη τελικά
Κι αν οι ήρωες άδικα εκπέσανε
τα όνειρά τους θα αγωνιστούν ξανά
μέσα κι έξω από μένα και σένα
Κάπου εκεί στο ανέφικτο, στο λέω
θα ζήσουμε ξανά ό,τι μας κλέψανε,
από μια λέξη ξανά Αναστημένοι,
το πιο απόρθητό μας μέλλον

Η Αφροδίτη Μιχαηλίδου είναι φωτογράφος και μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Θεσσαλονίκης.

Φωτογραφία: Αφροδίτη Μιχαηλίδου