Πιάτα πρωινού που κροταλίζουν σε κουζίνες υπογείων,Κι ανά τις ποδοπατημένες παρυφές του δρόμουΓνωρίζω τις υγρές ψυχές από υπηρέτριεςΒλασταίνοντας τα φυλλοκάρδια … Συνεχίστε την ανάγνωση T.S. Eliot | Πρωί στο Παράθυρο

Είναι γλυκιά η ζωήγι΄αυτό και όλοιπροσπαθούν να ζήσουνέστω μια μέρα παραπάνωαγκομαχούν για λίγο ακόμαόμως κάποιοι άνθρωποικάποιοι συνάνθρωποί μαςέχουν πέσει σε … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Πόνος

Η χαρά επέστρεψεαποτυπώνεται ανάγλυφα στα πρόσωπα.Αφήνομαι στην ασυδοσία των συναισθημάτων,ρεμβάζω στις μοναχικές παραλίες,υπερασπίζομαι την έξαψηπου ρέει μέσα μας.Αφήνοντας τα προκαθορισμένααπολαμβάνουμε … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Ονειροπόλοι

Σεπτέμβρη, γελάςγια τα χαμένακαλοκαίρια μας. Σταφύλι γλυκό,σε γεύσεις σκορπάςγια έναν Σεπτέμβρη. Ο Αργύρης Φυτάκης είναι συγγραφέας, MA στη Δημιουργική Γραφή. Το πρώτο … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Φυτάκης | Δύο χαϊκού για τον Σεπτέμβρη

Τους τράβηξε απ’ τα μαλλιά μια αλαφροΐσκιωτη γριάτους έσερνε από τη δυτική πλευρά της πόληςσε κάποια αρχαία θαλάσσια σπηλιάκάπου στην … Συνεχίστε την ανάγνωση Αναστάσης Πισσούριος | Ο μηχανισμός της μέρας

ΙΤραγουδούσαμε κάποτε«καίνε οι φλόγες στα μάτια σου»Βουρκωμένοι τώρα σπαράζουμεΠώς καίνε οι φλόγες τα μάτια σου! ΙΙΤίποτα πια να καείΔεν απόμεινεΠαρά … Συνεχίστε την ανάγνωση Βιβή Κοψιδά-Βρεττού | Τρία ποιήματα της φωτιάς

Το ανύπαρκτο σύμπαν του θανάτου Bροχή φωλιάζει στης ελιάς το ηλιοδίαιτο ξύλο βρέχει στου καμένου σπιτιού άγριο φωςστις πέτρες ταξιδεύει … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Γουλιάμος | Δυο ποιήματα

οι στίχοι τουστολίδια αιώνιαγια του Αιγαίου μαςτα ταπεινά βραχάκια τα ποιήματά τουσαν ένα δροσερόθαλασσινό αεράκιπου φυσάειμέσα στον παρατεταμένοκαι επίμονο καύσωνατης … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | Για τον Οδυσσέα Ελύτη

Διώκεται η μνήμη Την κατηγόρησαν πως ήταν βασανιστικήΤους γέμιζε με τύψειςΤης πρόσαψαν πως ήταν αδυσώπητηΤους θύμιζε ευθύνεςΤην κατηγόρησαν πως ήταν … Συνεχίστε την ανάγνωση Άρης Ορφανίδης | Δυο ποιήματα

Ι. Είναι σημαίνει «αγάπη»που φτάνει την ανυπαρξία στη σιωπή.Είναι θάλασσες που ουρλιάζουνμες του τυχαίου την αγκαλιά.Είναι ακρογιαλιές των ονείρωνπου περιμένουν … Συνεχίστε την ανάγνωση Χρύσα Καρδαρά | Δυο ποιήματα

Εσύ είσαι όρος όταν θεριεύεις ύψος μυρίζει μέλλον φθινοπωρινό απαλό της μνήμης. Σε ζωογονούνε ήλιος μ’ όσους πυρπόλησε η σκιά … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιάννης Βαρβέρης | Φεγγάρια πανσελήνου

Το φεγγάρι φώτιζε αμείλικτα τη στιγμήεγώ απλωμένη σε μια βάρκασε μια λατρεμένη σιωπήεσύ κρατούσες στα κουπιάτο αβέβαιο κοινό μας μέλλον … Συνεχίστε την ανάγνωση Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη | Το φεγγάρι