Ένα όχι πρέπει να είναι ολοστρόγγυλοόπως το όμικροννα διασταυρώνει στιγμέςόπως το χικαι να ανοίγει ευθείεςόπως το γιώταένα ναι πρέπει να … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαργαρίτα Παπαμίχου | Επετειακό

(Ι) Τι κρίμα να πετάξουμε τα σύνεργα και τα λαμπρά κοστούμια στα σκουπίδια. Ήτανε -λέει- περιττά αφού το τσίρκο μας … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Παπακωνσταντίνου | Μάσκες

άνεμοι φύσηξαν ξανάδαιμονισμένοιστα σύννεφα φωτιάθ’ ανάψουν σήμερατης γης οι ανήμποροιοι κολασμένοι για να κουρνιάσουν γύρω τηςνα βρούνε ζεστασιάτου κόσμου όλουοι … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | ξεχασμένοι θεοί

Μπορούσα βέβαια να βρίσκομαι πρώτοςανάμεσα στους οπλισμένους Δωριείςντυμένος την περιλάλητη αμφίεσή τουςόπως εκείνος που ποζάριζε σ΄ένα μουσείοακίνητος-θυμίζοντας ένδοξους καταρράκτες-μπορούσα βέβαιακαι … Συνεχίστε την ανάγνωση Μιχάλης Κατσαρός | Δωριείς

Είκοσι χρόνια μετά εκατό χρόνια αργότεραπάντα οι απεχθείς σωματοφύλακεςπάντα οι ίδιοι σέρνουν τα ξίφηπάντα οι ίδιοι κρατούν τις σημαίεςΠαιδί είχα … Συνεχίστε την ανάγνωση Ζακ Πρεβέρ | Ανάμνηση (μτφρ. Γιάννης Θηβαίος)

Ενόσω το κορμίκεκοιμημένοκι ανυπεράσπιστοονειρεύεταιαθανασίες και τέτοιαεκπνέοντας κάθε λίγομικρούς ημίφωνους συριγμούς,πώς το λιμπίζεται ο Χρόνοςο ηδονοβλεψίαςμετρώντας μία μίατις ανάσες τουαυτός ο … Συνεχίστε την ανάγνωση Σπύρος Κιοσσές | Συγχρονισμός

Ήταν η ώρα του βραδιού κι ερήμωναν οι δρόμοι(καθώς κατέβαιναν με δύναμη τα σιδερένια τα ρολά)και σπάραζε ο ήλιος και … Συνεχίστε την ανάγνωση Στρατής Πασχάλης | Κενό μνημείο

Μια δοξαριά στον άνεμο η γραφήκαι πέρασαν κιόλας ή μόλιςπενήντα χρόνια μοιρασιάςμε διψασμένες τις λευκές σελίδες στο τραπέζιπου ζήταγαν, ζητούν … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Δουατζής | Μια δοξαριά

Έστεκες εκεί πάντα ωραία και γαλάζια,απέραντη και σταθερή κάθε πρωί.Άπλωνα το χέρι μου να σ’ ανταμώσωκι ένιωθα την αρμύρα σου … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαίρη Φλώρου | Επιθυμίες

σαν θρόισματου αγέρα απαλόκυλούν αθόρυβα οι ζωές μας σκληρές όλες οι ώρες μαςπου σιγολειώνουντις ψυχές μας ψυχών ρίζεςαρχέγονεςπου οδηγούν τα … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | αθόρυβα

Τον ήλιο δες, Λυδία, πώς γέρνει ανάμεσαστων καταρτιών το δάσος, που αργοτρέμοντας,τις άπειρες κορφές σαλεύει μ΄έκστασηστο θαύμα μπρος που φλέγεται, … Συνεχίστε την ανάγνωση Γεώργιος Θ. Βαφόπουλος | Δύση στο Θερμαϊκό

Με αφή και φως είσαι ό,τι ακριβώς είσαιΑπό νερά και αγήρατα ανθοφόρα είσαιΚαι τριγύρω σαλεύει ο μισός ορίζοντας που μυρίζει … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Γουλιάμος | Η Μαρία είσαι

Μετά τον υετό των βασάνωνάφησες για λίγο την ψυχήνα τρέξει ανέμελησε λουλουδιασμένους κάμπους. Από μια γωνιά, ξεπρόβαλε ο φόβοςκαι σιγοκουβέντιαζε … Συνεχίστε την ανάγνωση Σωτηρία Κυρμανίδου | Αθυρματοποιός

Στη ζωή μαςυπάρχει το σμίξιμο,άλλοτε προνόμιοκαι άλλοτε απλός συμβιβασμός.Έχω ξεχάσει πια το σχήμα σου,μέσα στη νύχτα άδεια ποτηράκια καφέκυλούν στα … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Προνόμιο

Ήταν κάποτε δυο φίλοι. Έφθασαν μόνοι στη ζωή(τυχαία σπορά του ανέμου)έπειτα μεγάλωσαν μαζίκι όπως δεν ήταν καμωμένοι ν’ αγαπήσουναδελφώθηκαν. Τις … Συνεχίστε την ανάγνωση Ανδρέας Σαμαρτζής | Δυο φίλοι