Όλα ήταν έξοχα χτες βράδυτόσο που κρυσταλλώθηκε η θάλασσα στους βράχουςκι έγινε αλάτιτόσο που κρυσταλλώθηκαν τα σύννεφα ψηλά στον ουρανόκι … Συνεχίστε την ανάγνωση Άρης Αλεξάνδρου | Προαγωγή

Απολαμβάνουν τη χαρά της εξουσίαςδιαφεντεύουν ψυχές,τις ρίχνουν στα τάρταρα.Ο μίτος της Αριάδνης χάθηκετριγυρνάμε αδέσποτοιστον λαβύρινθο της ζωήςως την ανάλωσή μας.Υπό … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Επί τον τύπον των ήλων

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνετην πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσειο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,μην τους κλαις, ο καημός σου … Συνεχίστε την ανάγνωση Λορέντζος Μαβίλης | Λήθη

σκόρπιες αχτίδες του ήλιουγλιστρούσαν ανάμεσα στα φύλλακαι χάιδευαν το πρόσωπό μουφωνές των μαθητών στο διάλειμμαακούγονταν απ’ το σχολείο απέναντιένα μωρό … Συνεχίστε την ανάγνωση Τόλης Νικηφόρου | άνοιξη μέσα στο φθινόπωρο

1. Nωρίς το πρωί, ο κόσμος στ’ ακρόνυχα.Το άλμα του στα βλεφαρόφυλλα.Το μακελειό των χρωμάτων και το κίτρινο αίμα. 2. … Συνεχίστε την ανάγνωση Αντώνης Μπαλασόπουλος | Εικοσιτέσσερις περιστροφές

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσαΚόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμησηΈλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνοΜε φύκια … Συνεχίστε την ανάγνωση Οδυσσέας Ελύτης | Ηλικία της γλαυκής θύμησης

Αποτύπωση:κίτρινα φύλλαχαράζουν δρόμους υγρούς. Ο Αργύρης Φυτάκης είναι συγγραφέας, MA στη Δημιουργική Γραφή. Το πρώτο του αφήγημα «Ημέρα Γενεθλίων» και … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Φυτάκης | Ένα χαϊκού για τον Νοέμβριο

Οι Κυριακές μουδεν μοιάζουν με τις συνηθισμένες Κυριακές.Δεν τρώω γεύματασε οικογενειακά τραπέζιαούτε χαϊδεύω συνδαιτυμόνεςμε λόγια αιχμηράπλεγμένα επιδέξιασε κεντητά τραπεζομάντηλαούτε ξορκίζω … Συνεχίστε την ανάγνωση Αλεξία Καλογεροπούλου | Κυριακές

1.Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σουΣαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί, την άνοιξηΈσταζες όλη από ηδονή, οι … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάσος Λειβαδίτης | Μια γυναίκα

μέσα σε τόσα χρόνια προσμονήςχάνει η σκιά το σώμα τηςκαι απομένει η φωνήνα ταξιδεύειμες στην ηχώ τόσων αιώνων του κόσμου … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | το σώμα κι η σκιά του

Ένα όχι πρέπει να είναι ολοστρόγγυλοόπως το όμικροννα διασταυρώνει στιγμέςόπως το χικαι να ανοίγει ευθείεςόπως το γιώταένα ναι πρέπει να … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαργαρίτα Παπαμίχου | Επετειακό

(Ι) Τι κρίμα να πετάξουμε τα σύνεργα και τα λαμπρά κοστούμια στα σκουπίδια. Ήτανε -λέει- περιττά αφού το τσίρκο μας … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Παπακωνσταντίνου | Μάσκες

άνεμοι φύσηξαν ξανάδαιμονισμένοιστα σύννεφα φωτιάθ’ ανάψουν σήμερατης γης οι ανήμποροιοι κολασμένοι για να κουρνιάσουν γύρω τηςνα βρούνε ζεστασιάτου κόσμου όλουοι … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | ξεχασμένοι θεοί

Μπορούσα βέβαια να βρίσκομαι πρώτοςανάμεσα στους οπλισμένους Δωριείςντυμένος την περιλάλητη αμφίεσή τουςόπως εκείνος που ποζάριζε σ΄ένα μουσείοακίνητος-θυμίζοντας ένδοξους καταρράκτες-μπορούσα βέβαιακαι … Συνεχίστε την ανάγνωση Μιχάλης Κατσαρός | Δωριείς