Το BookSitting μίλησε με την Δέσποινα Μπάτρη, συγγραφέα του βιβλίου «Ή όλοι ή κανείς», για την αυταπάρνηση, την απώλεια, την ανθρωπιά, τη συγγραφή, τις δυσκολίες της ζωής και άλλα πολλά.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Το «Ή όλοι ή κανείς» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Η γραφή έχει διπλή χρήση, είναι τρόπος κατανόησης του εαυτού και τρόπος επικοινωνίας με τον άλλο. Χρόνια έγραφα έχοντας κατά νου αυτό. Απλώς όταν κάποια στιγμή ένιωσα ότι είχα φτάσει σε κάποιο επίπεδο που με ικανοποιούσε, και ότι είχα κάτι να πω που μπορεί να ενδιαφέρει τον αποδέκτη-αναγνώστη, επιδίωξα την έκδοση κάποιων γραπτών μου. Πρόκειται για μια συλλογή εκτενών διηγημάτων -πέντε τον αριθμό- που διερευνούν την έννοια της αυταπάρνησης είτε ως ελεύθερη είτε ως αναγκαστική επιλογή σε ποικίλους τόπους και χρόνους. Το γεγονός ότι οι βασικοί ήρωες των διπόλων σε κάθε διήγημα είναι υπαρκτά πρόσωπα, θεωρώ ότι απαλλάσσει το «Ή όλοι ή κανείς» από τη γραφική υπερβολή που πιθανώς παραπέμπει εκ πρώτης όψεως το θέμα.

• Ο ήρωας του πρώτου διηγήματός σας, ο Αριστοτέλης, είναι, όπως γράφετε, εμπνευσμένος από τον πατέρα σας. Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο ήταν να μοιραστείτε με το αναγνωστικό σας κοινό προσωπικά σας βιώματα;

Μοιράστηκα μια εμπειρία του πατέρα μου, όχι ακριβώς προσωπικά μου βιώματα, αφού η κόρη του διηγήματος είναι μυθοπλαστικό πρόσωπο. Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω πως πράγματι ο συγγραφέας, ο κάθε συγγραφέας, αναπόφευκτα κάπου κρύβεται μέσα στα κείμενά του κι αν όχι ο ίδιος μια προέκταση ή έστω έκφανση του εαυτού του. Δεν εννοώ ότι παρελαύνουν κατ’ ανάγκη αυτοβιογραφικά στοιχεία σε ένα μυθοπλαστικό έργο ή ότι ο συγγραφέας ταυτίζεται με κάποιον από τους ήρωές του. Αλλά ότι κάποια σκέψη του, κάποιο βαθύτερο alter ego του, ίσως κάποιος δυνητικός εαυτός που ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν να βρήκε τρόπο να εμφιλοχωρήσει στις σελίδες του βιβλίου του. Πιο πολύ αυτή την απραγματοποίητη υπόστασή του ψάχνει ο συγγραφέας. Μια διερεύνηση του εαυτού είναι η γραφή. Ένας τρόπος να γίνεις πιο «πλούσιος». Υπό αυτήν την έννοια, με δεδομένη την έκθεση αυτού που εκδίδει τα γραπτά του, το λιγότερο είναι να παρουσιαστεί μια οικογενειακή ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Δέσποινα Μπάτρη»

Το BookSitting μίλησε με τον Χρήστο Γιαπιτζάκη, επίκουρο καθηγητή Νευρογενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγγραφέα του βιβλίου «Επικουρείων Δόξαι: η τέχνη της ευδαιμονίας» (εκδόσεις Παπασωτηρίου).

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Πόσα χρόνια μελετάτε τον Επίκουρο και πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την μελέτη του;

Άρχισα να μελετάω τον Επίκουρο πριν από μια εικοσαετία περίπου. Διαβάζοντας το μυθιστόρημα  «Ο κόσμος της Σοφίας” του Γκάαρντερ σχετικά με την ιστορία της φιλοσοφίας, ξεχώρισα ανάμεσα σε δεκάδες φιλοσόφους τον ανθρωπιστή και διαφωτιστή Επίκουρο, ο οποίος μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Όταν άρχισα να διαβάζω περισσότερα βιβλία και να εμβαθύνω στην φιλοσοφία του, αντιλήφθηκα έκπληκτος ότι ο Επίκουρος είχε περιγράψει πολλές από τις βασικές αρχές για την φύση και τον άνθρωπο, τις οποίες ανακάλυψε η σύγχρονη Επιστήμη τους τελευταίους αιώνες.

Η επιστημονική έρευνα προς όφελος των ανθρώπων ήταν ένα όνειρο που είχα από την εφηβεία και είναι έως σήμερα η κύρια ασχολία μου. Την εποχή που ανακάλυψα τον Επίκουρο είχα δημιουργήσει, μετά το σχετικό διδακτορικό μου, το πρώτο ελληνικό Εργαστήριο Μοριακής Νευρογενετικής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που ασχολούνταν με ανάλυση DNA για κληρονομικά νευρολογικά νοσήματα. Όμως, στην επόμενη δεκαετία συνάντησα τόσες αντιξοότητες, παραλογισμούς και χυδαιότητα από ορισμένους -δήθεν μορφωμένους- ανθρώπους στο Πανεπιστήμιο και την ευρύτερη ελληνική κοινωνία, που δεν μπορούσα να εξηγήσω με τις γνώσεις νευροβιολογίας και ψυχολογίας που είχα. Η μελέτη της φιλοσοφίας με έκανε να αντιληφθώ τις φιλοσοφικές και ψυχολογικές αιτίες του παραλογισμού, της απατεωνίας και της μισάνθρωπης συμπεριφοράς κάποιων δυστυχισμένων νευρωτικών. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Ο συγγραφέας Χρήστος Γιαπιτζάκης»

Το BookSitting μίλησε με τον συγγραφέα Στέφανο Λίβο, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Το μυστικό του Λεβάντε» (εκδόσεις Διόπτρα), που ξεχωρίσαμε ως «Το βιβλίο της εβδομάδας». Ένα καλογραμμένο, περιπετειώδες και βαθιά «κοινωνικό» βιβλίο, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, που αναδεικνύει τις σημαντικές αξίες της ζωής.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Κοιτώντας πίσω, κάπου στο δημοτικό, βλέπω ότι ήταν μια φυσική διαδικασία, όπως ήταν το περπάτημα και οι πρώτες μου λέξεις. Στην Τρίτη δημοτικού άρχισα να γράφω συμπυκνωμένες εκδοχές παραμυθιών και προς την Έκτη τα πρώτα διηγήματα, επηρεασμένος τότε από την Enid Blyton που μου κράτησε συντροφιά πολλά καλοκαίρια.

• Πώς προέκυψε η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο; Ποιο ήταν το ερέθισμα;

Το ερέθισμα ήταν οι βιωματικές ιστορίες που μου διηγήθηκε ένας ηλικιωμένος οικογενειακός φίλος. Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι Κατοχή είχε περάσει και η Ζάκυνθος, γιατί ποτέ κανείς δε μας μίλησε για εκείνη την περίοδο, και ειδικά για την ιστορία της διάσωσης των Εβραίων χάρη στην αυτοθυσία του Δημάρχου, του Μητροπολίτη και των κατοίκων. Αν και έχουν περάσει πλέον αρκετά χρόνια από το σχολείο, αισθάνομαι ότι δεν μαθαίνουμε όσα θα ‘πρεπε για την Κατοχή. Μαθαίνουμε για τους κακούς Γερμανούς και τους κακούς Ιταλούς, αλλά όχι το σημαντικότερο μάθημα: ότι δεν ήταν οι εθνικότητές τους κακές, αλλά οι ιδεολογίες που είχαν κυριαρχήσει στις χώρες τους. Ιδεολογίες που, παραδόξως αθωωμένες για τα εγκλήματα του παρελθόντος, συνεχίζουν να καλλιεργούνται και να γίνονται μόδα στους νέους. Αυτό ήταν ένα επιπλέον ερέθισμα για την απόφαση να γράψω το βιβλίο. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος»