T.S. Eliot | Burnt Norton (απόσπασμα)
Ι Χρόνος παρών και χρόνος παρελθώνΕίναι ίσως και οι δυο παρόντες στον χρόνο τον μέλλοντα,Και ο μέλλων χρόνος περιέχεται στον … Συνεχίστε την ανάγνωση T.S. Eliot | Burnt Norton (απόσπασμα)
Ι Χρόνος παρών και χρόνος παρελθώνΕίναι ίσως και οι δυο παρόντες στον χρόνο τον μέλλοντα,Και ο μέλλων χρόνος περιέχεται στον … Συνεχίστε την ανάγνωση T.S. Eliot | Burnt Norton (απόσπασμα)
Πάλι θα μείνω νηστικόςΜε συνεπήρε η κουβένταπου πιάσανε βιολιά, τσέλο και πιάνοαποξεχάστηκα και κάηκε το φαγητό στον φούρνο Αμείλικτες συνθήκες … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Δουατζής | Νηστεία
Στον Μανόλη Αναγνωστάκη Το ν’ ακούει κανείς το πρωί τη βιασύνη των πουλιώνΤο να ψάχνει στα μάτια των άλλων να … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Παπαδίτσας | Η περιπέτεια VII
Οι μαθητές των πίσω θρανίωνκουβαλούν φορτία αβάσταχτα σε άδειες τσάντεςέρχονται από πεδία γκρίζαμε μαύρα ανεξίτηλα σημάδια στα πόδιακαι δεν νοιάζονται … Συνεχίστε την ανάγνωση Γκέλη Ντηλιά | Τα πίσω θρανία της ζωής
Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! Είπε ένας απ΄ το πλήθος.Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήτανστ΄αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο όταν τουμιλήσαμε. … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάκης Σινόπουλος | Ο καιόμενος
Η εξομολόγηση του φυγά Μόνο όταν φεύγω είμαι ευτυχισμένος. Όχι ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, με δρόμους κλειστούς,μα ανάμεσα στο εδώ … Συνεχίστε την ανάγνωση Juan Vicente Piqueras | Η εξομολόγηση του φυγά (μτφρ. Παναγιώτης Αλεξανδρίδης)
Μέτρησα πάλι τα χρόνια που έχουν φύγει και τα βρήκα δεκαέξι ο χρόνος δεν τα γιατρεύει όλα οι πληγές και … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Αναπόληση
Τό ‘βλεπε καθαρά στα μάτια τους.Πονούσαν.Όχι πως φταίξανε σε τίποτα αυτοί.Μα την ορφάνια του παιδιούπώς να πορέψουν;Τώρα το μακαρίζουνε.Τύχη βουνό … Συνεχίστε την ανάγνωση Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Τύχη βουνό
Ο Θεός μου στέλνειΜαρίες, Παναγίες,για να αντέξωτην Ιλιάδα και την Οδύσσειά μου,και, αφού ενδιάμεσα αποδεκατιστώκαι με ρωτήσουν τ’ όνομά μου,να … Συνεχίστε την ανάγνωση Γκέλη Ντηλιά | Εκστρατεία
Ψιθυριστά και χαμηλόφωνα θα πρέπει να μιλάς ή και καθόλου γιατί αλλιώς θα ενοχλήσουμε τους από πάνω μας… αυτούς που … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Σιγά σιγά ψιθυριστά
οι μέρεςσε ένα σκοτάδιξένο και άγνωστοβυθίζονται σε φως απόκοσμοβαφτίζονται οι ψυχές καθώςπλησίστιοι πιαφτάνουμε στο μη-εγώκαι στην ανυπαρξία Ο Κώστας Τσιούφης … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | το μη εγώ
Πάρωρες διαθέσεις «Κλάψε όσο θες»φοβέριζε ο πατέρας μου·«από εμένα δεν έχει αγκαλιά» —Πού είσαι τώρα, να δειςτι αβίασταπλαντάζω Βιολογικό γεγονός … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Α. Μουτσινάς | Τέσσερα ποιήματα
Σκυμμένος δουλεύω, δουλεύεις, δουλεύουν…πότε έχεις δει για τελευταία φορά τον ουρανό;Δύναμη θα πάρεις απ΄αυτόν και όχι από χάμω, εκεί σέρνονται … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Σκυμμένος
Απόδειξη Kατά μήκος της ταξιδιάρας παραλίαςΗ θάλασσα ξεφορτώνει γυάλινα μπωλ, μέδουσες,σπασμένα όστρακα, κουβάρια διχτυών της, φελλούς,κομμάτια ξύλου, κοράλια. Mια τεθλασμένη … Συνεχίστε την ανάγνωση Eiléan Ní Chuilleanáin | Απόδειξη (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος)
Άκου, το κέρας θλίβεται κατά τα δάσηκι έχει τόσον καημό, που ορφάνιες θυμίζεικι έρχεται ως του βουνού τα πόδια να … Συνεχίστε την ανάγνωση Paul Verlaine | Άκου, το κέρας θλίβεται