Mόνο όποιος τον πόθο έχει γνωρίσει
Mόνο όποιος τον πόθο έχει γνωρίσει,
ξέρει τι υπομένω σιωπηλά!
Από κάθε χαρά έχω χωρίσει
και με τον εαυτό μου μοναχά,
ατενίζω το στερέωμα,
προς εκείνη την πλευρά.
Αχ! αυτός που μ’ αγαπά και ξέρει,
Είναι τόσο μακριά.
H ζάλη εντός μου κυριεύει,
το «μέσα» μου ασφυκτιά.
Mόνο όποιος τον πόθο έχει γνωρίσει,
ξέρει τι υπομένω σιωπηλά!
(Μετάφραση: Αντώνης Κερασνούδης)
Nur wer die Sehnsucht kennt
Nur wer die Sehnsucht kennt,
Weiß, was ich leide!
Allein und abgetrennt
Von aller Freude,
Seh´ ich ans Firmament
Nach jener Seite.
Ach! der mich liebt und kennt,
Ist in der Weite.
Es schwindelt mir, es brennt
Mein Eingeweide.
Nur wer die Sehnsucht kennt,
Weiß, was ich leide!
Σημείωμα του μεταφραστή
Για τον ποιητή, φιλόσοφο, θεατρικό συγγραφέα και πνευματικό άνθρωπο Johann Wolfgang von Goethe (1749 – 1832) έχουν γραφτεί όχι μόνο ολόκληροι ιστορικοί τόμοι, αλλά και ύμνοι σπάνιας ομορφιάς, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε συχνά η ιστορία υφαίνεται με τη μυθοπλασία.
Ο συγγραφέας των «παθών του νεαρού Βέρθερου», ο πυρήνας των ρομαντικών της Βαϊμάρης και θιασώτης της πνευματικής «θύελλας και ορμής» (Sturm und Drang), δεν αποτέλεσε ποτέ τον σπουδαιότερο ποιητή ή θεατράνθρωπο της Γερμανίας, μηδέ τον συστηματικότερο φιλόσοφο ή τον πλουσιότερο σε έκφραση λογοτέχνη της. Σε όλα τα παραπάνω, οι αδελφικοί του φίλοι Σίλλερ και Έγελος, αλλά και ο σύγχρονός του Καντ τον ξεπερνούσαν σε πλούτο και βάθος έκφρασης. Έφερε ωστόσο ένα χαρακτηριστικό που κανείς προγενέστερος ή μεταγενέστερος αυτού δεν διέθετε: την ενότητα του «Είναι», τη συγκέντρωση δηλαδή υπό μία ατομική πνευματική σκέπη ενός μεγάλου εύρους χαρισμάτων και μάλιστα με μία αξιοθαύμαστη αρμονία. Είναι, λοιπόν, χαρακτηριστικό ότι σε μία χώρα με σπάνια φιλοσοφική, λυρική και λογοτεχνική ιστορία, όπως η Γερμανία, το επώνυμο του Goethe θεωρείται συνώνυμο της παιδείας.
Το ποίημα «Μόνο όποιος τον πόθο έχει γνωρίσει» πρωτοεμφανίστηκε στο ενδέκατο κεφάλαιο του τετάρτου βιβλίου του μυθιστορήματος ενηλικίωσης (Bildungsroman) «Η μαθητεία του Βίλχελμ Μάιστερ» (1795). Στο μυθιστόρημα αυτό, ο Goethe τοποθετεί στη θέση του λυρικού «Eγώ» την ηρωίδα του Mινιόν, η οποία απαγγέλλει τις συγκεκριμένες δύο στροφές με τη συνοδεία του αρπιστή Αυγουστίνου. Ο τελευταίος μάλιστα, αποκαλύπτεται στο τέλος του μυθιστορήματος ως ο πατέρας της. Η κορυφαία αυτή λυρική στιγμή του γερμανικού πνεύματος έχει μελοποιηθεί από πολλούς συνθέτες, συμπεριλαμβανομένων των Μπετόβεν, Σούμπερτ, Σούμαν, Βολφ και Τσαϊκόφσκι.
Newsletter
BookSitting | βιβλία, τέχνες, ιδέες
BookSitting 