Erich Fried | Σύγχυση (μτφρ. Αντώνης Κερασνούδης)

Σύγχυση

Να αγαπάει κανείς
σε καιρούς
όπου οι άνθρωποι σκοτώνουν ο ένας τον άλλον
με όλο και καλύτερα όπλα
και αφήνουν ο ένας τον άλλον να λιμοκτονεί
Και να γνωρίζει κανείς
ότι δεν μπορεί να το αποτρέψει
και να προσπαθεί
να μη μείνει αναίσθητος
Κι όμως
να αγαπάει κανείς.

Να αγαπάει κανείς
αφήνοντας ο ένας τον άλλον να λιμοκτονεί
αγαπώντας και γνωρίζοντας
ότι δεν μπορεί να το αποτρέψει
Να αγαπάει
και να προσπαθεί να μη μείνει αναίσθητος
Να αγαπάει
και με τον καιρό
να σκοτώνει ο ένας τον άλλον
Και όμως, να αγαπάει κανείς
με όλο και καλύτερα όπλα.

(Μετάφραση: Αντώνης Κερασνούδης)

---

Durcheinander

Sich lieben
in einer Zeit
in der Menschen einander töten
mit immer besseren Waffen
und einander verhungern lassen
Und wissen
dass man wenig dagegen tun kann
und versuchen
nicht stumpf zu werden
Und doch
sich lieben

Sich lieben
und einander verhungern lassen
Sich lieben und wissen
dass man wenig dagegen tun kann
Sich lieben
und versuchen nicht stumpf zu werden
Sich lieben
und mit der Zeit
einander töten
Und doch sich lieben
mit immer besseren Waffen

---

Λίγα λόγια για τον ποιητή από τον μεταφραστή

Ο Αυστριακός Erich Fried (1921 – 1988) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους γερμανόφωνους ποιητές που οδήγησαν τον μεταπολεμικό, πολιτικό λυρισμό στην πιο ώριμή του εκφραστικά φάση. Λέξεις μυστικιστικές, συχνά αρκούντως διστακτικές, που ηχούν σαν ενα ωμό κάλεσμα σε μαζικά πεπρωμένα. Ανάμεσά τους μοιάζει να ψυχορραγεί ο ίδιος ο άνθρωπος, αυτό το συγκλονιστικό συνειδησιακό άλμα του χθες που δονεί με κάθε άλογη χροιά του τις τεκτονικές πλάκες του αύριο. Τα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου (ηθική, μεταφυσική, πολιτική) λαμβάνουν στην ποίηση του Fried νέα οπτική, έρχονται να δομήσουν μια εντελώς νέα υπαρξιακή αλήθεια που θυσιάζεται στο βωμό του Le Penseur, ήτοι του σκεπτόμενου ανθρώπου του Rene Rodin.

Δεκαεπτά ετών παιδί φυγαδεύεται στο Λονδίνο με στόχο να αποφύγει τη ναζιστική, θρησκευτική του εξόντωση αλλά και τη ντροπιαστική ένωση της πατρίδος του, της Αυστρίας, με τη Γερμανία. Από νεαρή ηλικία διακρίνεται για την εσωτερική του ησυχία και τον έντονα συμβολικό τρόπο γραφής. Στην ύστερη, ωστόσο, ζωή του εγκαταλείπει σχεδόν πλήρως τον στρατευμένο στίχο, στρεφόμενος κατά τρόπο μυσταγωγικό στον λυρισμό του ανεκπλήρωτου έρωτος, του ανείπωτου, του απείρου. Στο βάθος κάθετί ωραίου μοιάζει να ανακαλύπτει το παράλογο, το οποίο έρχεται να υμνήσει με έναν λιτό, αλλά συνάμα βαθιά συγκινησιακό τρόπο. Η ποίηση του Fried αναπλάθει τον πηλό του ανθρώπου και μας ξανασυστήνει τον homo deus του έρωτος.