Friedrich Schiller | Στην Έμμα (μτφρ. Αντώνης Κερασνούδης)

Στην Έμμα

Μακριά, στo γκρίζο ομιχλώδες,
αναπαύεται μία ευτυχία περασμένη,
μοναχά σ’ αστέρι ονειρώδες
το βλέμμα αγαπά και αναμένει·
και όμως, σαν αστροφεγγιά
η ψευδαίσθηση απλώνεται μες τη νυχτιά.

Κι αν του θανάτου ύπνος μακρύς,
σφράγιζε τη δική σου ματιά,
η θλίψη μου θα σε κυρίευε αιφνής,
και θα ζούσες στη δική μου καρδιά.
Αχ! Μα τώρα ζεις στο φως,
για την αγάπη μου δεν ζεις τελικώς.

Της αγάπης η γλυκιά επιθυμία,
Έμμα, πώς μπορεί να είναι εφήμερη;
Το τέλος και η αποδημία,
Έμμα, μήπως είναι αγάπη αληθινή;

Της φλόγας της το ουράνιο φως –
αργοσβήνει σαν επίγειος καρπός;

(Μετάφραση: Αντώνης Κερασνούδης)

---

An Emma

Weit in nebelgrauer Ferne
Liegt mir das vergangne Glück,
Nur an einem schönen Sterne
Weilt mit Liebe noch der Blick;
Aber, wie des Sternes Pracht,
Ist es nur ein Schein der Nacht.

Deckte dir der lange Schlummer,
Dir der Tod die Augen zu,
Dich besäße doch mein Kummer,
Meinem Herzen lebtest du.
Aber, ach! du lebst im Licht,
Meiner Liebe lebst du nicht.

Kann der Liebe süß Verlangen,
Emma, kann’s vergänglich seyn?
Was dahin ist und vergangen,
Emma, kann’s die Liebe seyn?
Ihrer Flamme Himmelsglut –
Stirbt sie wie ein irdisch Gut?

---

Λίγα λόγια για τον ποιητή από τον μεταφραστή

O Friedrich Schiller (1759 – 1805), ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και καθηγητής φιλοσοφίας στην έδρα της Αισθητικής του Πανεπιστημίου της Jena, αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους ιδεαλιστές που ανέδειξε ποτέ το ευρωπαϊκό πνεύμα. Μέσα από τη μνημειώδη φιλία του με τον Johann Wolfgang Goethe, αλλά και τη συναναστροφή του με τους πνευματικούς θιασώτες του «ελεύθερου Εγώ» της Βαϊμάρης (Fichte, Schlegel, Hegel), προέκυψε ένα φως τέτοιας έντασης, που οι αχτίδες του πέφτουν ακόμη και σήμερα επάνω στη ζωή μας.

Η ποίηση τελούσε στα χέρια του υπό τη συνεχή κηδεμονία του νοός, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που το περιεχόμενο και η ανάγκη μετάδοσης μίας Ιδέας σχεδόν πάντα επικρατούσαν της φόρμας και του ωμού συναισθήματος. Ο Schiller αντιλαμβανόταν την ποίηση όχι ως εσωτερική ανάγκη, επουδενί ως μια μορφή ενδοσκόπησης, αλλά ως ένα
μέσο επικοινωνίας του «Υψηλού», απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα πάθη και ανύψωσής του σε δυσθεώρητα ύψη ομορφιάς.

Η τραγωδία και ο λυρισμός του συγκέρασαν κατά τρόπο μοναδικό την Ειμαρμένη με την Ανάγκη, το Αγαθό με το Ωραίο, το Ηθικό με το Αισθητικό, καθιστώντας τον έναν σπάνιο ποιητή της ολότητας του ανθρώπου και της ενότητας του κόσμου.