Στον κήπο
Tοίχοι ψηλοί, με βατόμουρα ανθισμένα
χωρίζανε εσένα και εμένα,
κι όμως, τα χέρια μας στο φύλλωμά τους
βρεθήκαν κάπως μοναχά τους.
Ο φράχτης δεν μπορούσε αντισταθεί,
στο πόσο ψηλά είχαν σταθεί:
Μερικά μούρα σού έδωσα ακόμα,
και εσύ μού χάρισες το δικό σου στόμα.
Αχ, καθώς στον κήπο περπατούσες
για άλλη μια φορά πώς γρηγορούσες,
πόσο ήθελα να καρτερώ,
ώρες ολόκληρες να προσμονώ.
(Μετάφραση: Αντώνης Κερασνούδης)
Im Garten
Die hohen Himbeerwände
Trennten dich und mich,
Doch im Laubwerk unsre Hände
Fanden von selber sich.
Die Hecke konnt’ es nicht wehren,
Wie hoch sie immer stund:
Ich reichte dir die Beeren,
Und du reichtest mir deinen Mund.
Ach, schrittest du durch den Garten
Noch einmal im raschen Gang,
Wie gerne wollt’ ich warten,
Warten stundenlang.
Λίγα λόγια για τον ποιητή από τον μεταφραστή
Ο Theodor Fontane (1819-1898) θεωρείται ο πρώτος δεξιοτέχνης συγγραφέας της σύγχρονης ρεαλιστικής φαντασίας στη Γερμανία. Σπούδασε και εξάσκησε τη φαρμακευτική σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και στο Βερολίνο έως τα τριάντα του, οπότε και την εγκατέλειψε για να γίνει συγγραφέας, πολιτικός συντάκτης και ανταποκριτής πρωσικών εφημερίδων στην Αγγλία. Ως πολεμικός ανταποκριτής είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει και να ζήσει από κοντά μείζονα δραματικά γεγονότα, ιδιαίτερα στο μέτωπο του γαλλο-γερμανικού πολέμου του 1870.
Τα έργα του Fontane μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις δημιουργικές περιόδους. Η ποίηση μπορεί να συμπεριληφθεί στην πρώτη περίοδο, με σημαντικότερα δείγματα τις μπαλάντες του 1861. Ο λυρισμός του χαρακτηρίζεται από το λεπτό και ειρωνικό του χιούμορ, αλλά και την παρατήρηση των μικρών και απολύτως ευτυχισμένων στιγμών της ζωής.
Η δεύτερη δημιουργική περίοδος πραγματεύεται περιηγητικά βιβλία, με έμφαση στην καθημερινότητα, στην ιστορία και στη φύση της πατρίδας του. Η τελευταία δημιουργική περίοδος αναφέρεται στα σύγχρονα ιστορικά μυθιστορήματα του Fontane, τα οποία αποτελούν την κύρια λογοτεχνική του συνεισφορά. Oι νουβέλες του Vor dem Sturm (Πριν την καταιγίδα, 1878), L’ Adultera (Η μοιχαλίδα, 1882) και Effi Briest (1895) θεωρούνται σπουδαία δείγματα ποιητικού ρεαλισμού, τα οποία εστιάζουν στον «κοινό άνθρωπο», στα πάθη και στις επιθυμίες του, ενώ αποτελούν ταυτόχρονα και σπάνιο απόσταγμα κοινωνικής κριτικής στις συνθήκες της πρωσικής ζωής.
BookSitting 