Το εισιτήριο Το πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννωνστοίχειωσε το κρεβάτι του γάμουΕξατμίζεται η ευλογία σαν λάδι φλούδας πορτοκαλιούΑπό το μάτι μιας … Συνεχίστε την ανάγνωση Πασχάλης Κατσίκας | Ι ποίημα

στον ουρανό των αποδράσεων ο αντίλαλός της του θανάτου θα καλύψει το κενό Ο Κώστας Τσιούφης γεννήθηκε στον Βόλο το 1954. Είναι … Συνεχίστε την ανάγνωση Κώστας Τσιούφης | Γέννηση

Τις νύχτες μες στον ύπνο μαςτρυπώνουν καλικάντζαροιχτυπούνε τζάντζαλακραδαίνουνε τα κιούπιαοίνο θολό αναδεύονταςοι πολυέλικτες ουρές τουςμας δίνουνε να πιούμενα πιούμε να … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαργαρίτα Παπαμίχου | Κάτι μας παίρνει από δω

Με μια αγκαλιάστου χρόνου το πέρασμααντιστέκομαι Έχω μια νύχτααστέρια και φεγγάρινα σου χαρίσω Όνειρα χίλιατα σκηνικά δικά σουσαν παραμύθι Δικό … Συνεχίστε την ανάγνωση Άγγελος Ερατεινός | Μια αγκαλιά

Πάντααγαπούσα τα πουλιάμα πιο πολύ τα κοτσύφιαπου έρχονταν το χειμώναστη χιονισμένη μας αυλήνα βρουν σπόρουςνα φάνε ή οτιδήποτεγιατί στο βουνόδεν … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Πτηνά

Είναι εκείνη η στιγμή που τα σώματα καταλαγιάζουνκαι οι καρδιές επανέρχονται στον φυσιολογικό τους ρυθμό.Είναι εκείνη η στιγμή που οι … Συνεχίστε την ανάγνωση Ν. Γ. Λυκομήτρος | Post-coital Tristesse

Τώρα, στη βάρκα όπου κι αν μπεις άδεια θα φτάσειΕγώ αποβλέπω• σ’ έναν μακρύ θαλασσινό ΚεραμεικόΜε Κόρες πέτρινες και που … Συνεχίστε την ανάγνωση Οδυσσέας Ελύτης | Ακινδύνου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάσος Λειβαδίτης | Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Με το κεφάλι σκυμμένο αποτραβήχτηκα.Ο ουρανός γέμισε γαλάζια ξέφτια.Τα στερεότυπα βάραιναν την ατμόσφαιρα.Ένας στεναγμός διαπέρασε το χώρο,έμοιαζε με σφαίρα.Σε μια … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Σιωπή επικρεμάμενη

Περίμενα το φως αλλά ήρθαν σβηστά αστέρια Μαυροπίνακες με περιτριγυρίζουν, μου γράφουν πως πρέπει να επιβιβαστώ σε κάποιο τρένο·  η … Συνεχίστε την ανάγνωση Ολυμπία Θεοδοσίου | Δύο πεζά ποιήματα

Έζησε ήσυχα ξεχασμένος από ήλιο και βροχή ο ουρανός πήγαινε κι ερχόταν εκείνος φόραγε με ευπρέπεια το δικό του σύννεφο … Συνεχίστε την ανάγνωση Μαργαρίτα Παπαμίχου | Ο άνθρωπος λίμνη