Θάνος Γιαννούδης | Ιορδάνης, ο Βαπτιστής

στον Ανδρέα Αντωνίου

Πριν ο κόσμος ξημερώσει, δες: τα πάντα
στέκουν έτοιμα να βγούνε προς το φως!
Κάτι κρύβουν, κάποιο νόημα σαφώς,
κάποια έκλαμψη απ’ το πάλαι καθεστώς
που διαφεύγει απ’ του καιρού μας τα συμβάντα.

Τόσοι πάλεψαν, μ’ αλέτρι τους τη ρίμα,
να κρατήσουν τη στιγμή παντοτινά
κι όσ’ αντίκρισαν στα πέρατα κοινά,
είτε πλάνες είτ’ αστέρια αληθινά,
να φυσήξουνε προς τους αιώνες πρίμα.

Μα οι πόλεις αποστρέφουνε το βλέμμα
κι όλο η σύντηξη του ήλιου προχωρεί:
χιόνια, καύσωνες και γάμοι και χοροί,
προδοσίες, η ελπίδα η δολερή,
κούφιοι έρωτες, αλήθεια, μίσος, ψέμα…

«Ιησούς», μου λες, σαν ήρθες στο ποτάμι,
«Ο Μεσσίας. Ο λεγόμενος Χριστός».
Ήμουν κάποτε παλιά κι εγώ πιστός
μα απεδείχθη ο Ιορδάνης μου γλυφός
και με βούτηξαν τα χρόνια στην πλεκτάνη.

Με τη θλίψη μου κυλώ στην Ιουδαία,
αβαθές ρυάκι, κρόταλο ικανό
να μετρώ τον ήλιο κάθε δειλινό,
της Μεσόγειου το κύμα να φθονώ
κι όσους πέσαν με τιμή για μιαν ιδέα.

Μα η μορφή σου, τις πληγές μου σαν κοιτάζει,
τα κατάβαθα του είναι μου απειλεί:
δεν προχώρησα ποτέ, δεν με χωρεί
ούτε μία απ’ τις δώδεκα φυλή,
μες στις όχθες μου δεν βρέθηκε τοπάζι.

Οι προγόνοι μου διαβήκανε τον Νείλο,
με τις λέξεις τους υψώσαν Παρνασσό
(Ή φαντάζει απλά το παρελθόν χρυσό
στη φτηνή μας εποχή;) Πώς σε μισώ,
σάπια φύση μας που γεύτηκες το μήλο!

Τότε εγώ, λοιπόν; Επίγονος μονάχα;
Μια κουκίδα στον καιρό της παρακμής;
Ένας ήλιος που ’ναι πλάνης κι αδρανής;
Μια σελίδα που δεν έψαξε κανείς
σ’ εποχή παροδική κι ουρανομάχα;

Οι φωτιές μου σκουριασμένες μες στη θήκη,
τα γραπτά μου κούφια λόγια βλοσυρά,
μαύρα κύματα, ψηφίδες στη σειρά…
Θα τα βρούνε, τάχα, οι νέες μας Τορά
για να γράψουν την Καινή τους Διαθήκη;

Μην κοιτάς γλυκά, λοιπόν! Παγίδες στήνει
όποιος τόλμησε και βούτηξε βαθιά:
τα κλειδιά του Παραδείσου σ’ αρμαθιά
και στο μέλλον γιαταγάνια και σπαθιά
να χωρίζουν την εντεύθεν Παλαιστίνη.

Μόνο πες μου: Είσ’ εσύ που με μανία
καθορίζεις ποια χαράξαμε γραμμή,
ποιοι μας μέλλονταν να λάμψουμ’ ουρανοί
πριν η ρότα μας γυρίσει και γενεί
η ζωή ποινή και τ’ όνειρο Ερινύα;

Και ποια, τάχα, μας εφόρτωσες ευθύνη;
Στο σχισμένο των ανθρώπων χρονικό
ποιο πανάρχαιο κρατάμε μυστικό;
Σιγολάμπω, το μηδέν μου διοικώ
και διαβαίνει η Γη και τ’ άστρα θα πληθύνει.

Δεν απάντησες. Και το ποτάμι πίσω,
τη ζωή μου να προσφέρω, δεν γυρνά.
Χαίρε, σκότος! Γεια σας, μέλλοντ’ αδειανά!
–Κι όμως κοίτα: το κεφάλι ταπεινά
γλυκογέρνεις προς τα μπρος, να σε βαφτίσω…

---

Ο Θάνος Γιαννούδης γεννήθηκε το 1990 στη Θεσσαλονίκη. Είναι φιλόλογος με μεταπτυχιακό στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία και υποψήφιος διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι έμμετρος ποιητής, πεζογράφος και στιχουργός. Αρθρογραφεί σε σειρά λογοτεχνικών περιοδικών για καλλιτεχνικά και επιστημονικά ζητήματα. Ποιήματα και επιστημονικές ανακοινώσεις του συμπεριλαμβάνονται σε συλλογικούς τόμους, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Είναι συνιδρυτής και διαχειριστής από το 2020 του portal «Κανονική Ποίηση» που ανθολογεί σύγχρονη ποίηση σε έμμετρες / κανονικές μορφές. Στο εμπόριο κυκλοφορούν, επίσης, μια προσωπική του ποιητική συλλογή (Tου Ουρανού και της Γης, Βακχικόν, 2019), ένα μυθιστόρημα (Το αιώνιο καλοκαίρι, Βακχικόν, 2021), ένα ποιητικό μεταφραστικό βιβλίο (Τέσσερις ποιήτριες στο κατώφλι του μοντερνισμού, Σοκόλη, 2025) και μια φιλολογική ανθολόγηση των ποιημάτων του Γεώργιου Βιζυηνού σε επιμέλειά του (Βαρέθηκα τα ξένα, Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος, 2025). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του, η Μοντέρνα Τέχνη (Περισπωμένη, 2025), είναι η δεύτερη προσωπική ποιητική συλλογή του Θάνου Γιαννούδη και αποτελεί περιγραφή μιας πραγματικότητας και συνάμα ευχή υπέρβασής της.

---