Ω, ναι, το ξέρω, ο θάνατος για μένανε
θε να ’ρθη ωραίος!
Σαν τη ζωή μου, έτσι κι αυτός ̇ δεν γίνεται
να είναι τυχαίος.
Θα ξεκινήσει μιαν αυγούλα ρόδινη
τ’ Απριλομάη,
τ’ αηδόνι από του κήπου μέσα τ’ άνθισμα
θα κελαηδάη.
Θα στήνουνε χορό τ’ ασημοπράσινα
φύλλα στη λεύκα,
και θα με ραίνουν μύρο απ’ το ρετσίνι τους,
πλήθος τα πεύκα.
Θα ρέη το αίμα μου ως χυμός ολόδροσος
κάτω απ’τη φλούδα,
ήρεμη θα ’ναι μου η καρδιά κι ανάλαφρη
σαν πεταλούδα.
«Κύριε», θα ειπώ, «στη ζήση μου αν πόνεσα,
έφτασ’ η ώρα ̇
το μέτωπό μου να! Το θείο χνώτο Σου
μ’ αγγίζει τώρα!».
Θα πέφτει αργά το βράδυ ̇ απ΄το παράθυρο
διάπλατο εμπρός μου,
θα μπουν κλαριά και φύλλα, δάσο ολάκαιρο,
κόσμος δικός μου.
Κι ενώ το «χαίρε» τους γαλήνιο, απίκραντο,
θα ηχή βαθιά μου,
γλυκά θα σβήνω, σαν το ηλιοβασίλεμα
στην κάμαρά μου…
(Από το βιβλίο «Τα εκατό καλύτερα ελληνικά ποιήματα», εκδόσεις Γλάρος, 1988. Το ποίημα έχει μεταγραφεί σε μονοτονικό σύστημα)
Η Θεώνη Δρακοπούλου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και ποιήτρια, γνωστή και με το ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα.
BookSitting 