Μια φορά και όλους ίσως τους καιρούς που κάθε φορά φαντάζουν σαν την πρώτη φορά, ήταν ένα κύμα. Ένα κύμα μικρό και πολύ λυπημένο που κλαψούριζε μονολογώντας : «πόσο δυστυχισμένο είμαι… Τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο. Γιατί να είναι η ζωή τόσο άδικη και σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά, διότι δεν έχεις κατανοήσει την αληθινή σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι κύμα και όχι μόνο αυτό, αλλά νομίζεις ότι είσαι και μικρό και ασήμαντο και τιποτένιο. Όμως στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο, κι ας το νομίζεις…»
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πώς; Δεν είμαι κύμα; Μα δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντάς μου ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς κύμα δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτα άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις τη βάση της φύσης σου, τότε θα απαλλαχθείς από τη μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δυο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου.»
Η Ζωή Νικητάκη είναι εικονογράφος, συγγραφέας και αφηγήτρια παραμυθιών.
φωτογραφία: Sally Mitchell
BookSitting 