Η άνοιξη ταξιδεύει πάνω σ’ ένα μικρό κομμάτι άχυρο
που κρατά σφιχτά στην άκρη του ράμφους του
το πρώτο χελιδόνι
στο διάβα της την υποδέχονται τα σπουργίτια
με τιτιβίσματα ευγνωμοσύνης καθώς βρίσκουν
την ευλογία της τροφής στο αφράτο χώμα
την καλωσορίζουν τα ευαίσθητα φύλλα
που ξεπροβάλλουν θαρρετά
στα θερμασμένα μάτια των γυμνών κλαδιών
και τα πολύχρωμα μπουμπούκια των λουλουδιών
στις άκρες των χειλιών της πήλινης γλάστρας
οι εργάτριες μέλισσες πασπαλισμένες
με της γύρης τους άφθονους χρυσόκοκκους
μεθούν με γιοματάρια νέκταρ
κι όλα τα ζούδια της φύσης από το θόρυβο ξυπνούν
ανακλαδίζονται στο φως τα μάτια τρίβοντας
το θάμα να χορτάσουν
απάνω ο μέγας ουρανός χαμογελά
σύννεφα ασπρόρουχα απλώνει στου ορίζοντα το σκοινί
φουσκώνει ο βοριάς τα ροδομάγουλα
σπρώχνει τις εύθραυστες νεροσταλίδες
να ζευγαρώσουν με της θάλασσας τ’ αλάτι
το κύμα να μερέψει στων βαρκάρηδων τη ρότα
ο ήλιος γέρνει συλλογισμένος το ξανθόμαλλο κεφάλι
γεμίζει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
υψώνει το στιβαρό χέρι
κάνει σπονδή στα σπλάχνα της μητέρας γης
σπέρνει τη νέα γενιά των εαρινών μαρτύρων
που ορθομέτωποι θα οδηγηθούν στη σταύρωση
στο όνομα του πιο παράτολμου ιδανικού∙
της ανάστασης της ανθρωπιάς.
Ο Δημήτρης Φιλελές είναι εκπαιδευτικός και ποιητής.
Φωτογραφία: luizclas
BookSitting 