Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
Πόσο μου αρέσουν
τα έντονα,
τα οξύμωρα,
τα άκρα!
Δεν θα μπορούσα να μην εμπνευστώ από το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού που αποτελεί ύμνο (της ανάδειξης) της πάλης που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος όταν πρέπει να αντιπαλέψει μεταξύ της εσωτερικής του ελευθερίας και δέσμευσης και παθητικοποίησής του λόγω εξωτερικών επιβολών.
Η αρχική μου ιδέα ήταν να αναφερθώ σε ένα θέμα επίκαιρο και καθολικό, το οποίο θα λέγαμε ότι μπορούμε να το προσομοιώσουμε με πόλεμο, γιατί όπως σε κάθε πόλεμο υπάρχουν θύτες και θύματα, έτσι και ο COVID 19 είναι ο θύτης,που αποτελεί έναν αόρατο εχθρό με θύματα και νεκρούς. Βέβαια σε μία μάχη δεν μιλάμε μόνο για φυσικές απώλειες, αλλά και για ηθικές, ψυχικές, έτσι και τώρα κληθήκαμε να βιώσουμε τον εγκλεισμό, βιώσαμε και τα ψυχολογικά του παρεπόμενα, τις απαγορεύσεις, τη στέρηση από αυτό που είχαμε συνηθίσει και επιλέξει.
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι ένα έργο που πραγματεύεται/θίγει σε πρώτη ανάγνωση των αγώνα για τη πατρίδα έναντι των κατακτητών. Σε μία δεύτερη, όμως, ανάγνωση αντικατοπτρίζει με τον πλέον αριστοτεχνικό τρόπο την εσωτερική μάχη του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό, μιας και η φύση αποτελεί τον μεγαλύτερο πειρασμό που είναι ικανός να τον αποπροσανατολίσει από το καθήκον. Έτσι και η ανθρωπότητα, σαν σύγχρονη πολιορκημένη, αναγκάστηκε να παλέψει για την επιβίωσή της, θυσιάζοντας την ελευθερία της, στερημένη από αυτό που η ίδια της η φύση επιτάσσει και τη χαρακτηρίζει, την κοινωνικοποίηση – στερημένη από κοινωνικές επαφές (μένοντας σπίτι, το προσωπικό κάστρο του καθενός).
Ποιος από εμάς, όλους μας, εν καιρώ καραντίνας ,δεν λαχτάρησε, δεν πόθησε, δεν εκτίμησε περισσότερο την ομορφιά της φύσης που σταδιακά ξεχυνόταν έξω από το παράθυρο μας; H έκρηξη της ανοιξιάτικης αναγέννησης πυροδoτεί την αγάπη για ζωή, ακόμα κι αν βιώνουμε αρνητικές και απειλητικές για τη ζωή μας καταστάσεις, ακόμα και αν είμαστε πολιορκημένοι των Τούρκων ή του ιού.
Ως σύμβουλος ψυχικής υγείας γνωρίζω καλά από εσωτερικές προσωπικές μάχες που βιώνει το άτομο, πολλές φορές αυτές οι μάχες αφήνουν ως κατάλοιπο την αποδυνάμωση, την αδράνεια, το χάσμα με την ίδια του υπόσταση. Γνωρίζω επίσης και τη σημασία που έχει η οπτική του κάθε ατόμου στη νοηματοδότηση ενός γεγονότος.
Η ζωή όμως δεν είναι μόνο άσπρο και μαύρο. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα μεσολαβούν και άλλες αποχρώσεις. Το στοίχημα και η πρόκληση για τον καθένα είναι να δώσει την ευκαιρία στον εαυτό του να μάθει να χρωματίζει τις καταστάσεις και με τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Δοκίμασε να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ακροβατήσει ανάμεσα σε αυτούς τους πόλους, μην φοβηθείς την πτώση από αυτά που θεωρούσες απόλυτα και δεδομένα σε εκείνα τα νέα, τα διαφορετικά! Αφέσου και μην διστάσεις να σπάσεις τις αλυσίδες που σε κρατούν δέσμιο! Άλλωστε πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή αν ήταν μια ευθεία γραμμή; H μαγεία βρίσκεται στα σκαμπανεβάσματα!
Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος έχει τη δυνατότητα επιλογής και μην ξεχνάς: η ψυχή του ανθρώπου σε όσες απειλές και μάχες και αν έρθει αντιμέτωπη είναι η μόνη που δεν μπορεί
Να δαμαστεί,
Να πολιορκηθεί,
Να υποταχθεί!
*Η Ιωάννα Αστερίου είναι απόφοιτη του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (2013) με κατεύθυνση ψυχολογίας. Μετεκπαιδεύτηκε στη Συστημική οικογενειακή θεραπεία και Συμβουλευτική (ΚΕ.ΨΥ.ΣΥ, 3ο έτος), στις Δεξιότητες και Τεχνικές Παρεμβάσεις (Διατμηματικό Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα), στο Γνωσιακό συμπεριφορικό Μοντέλο (ΓΣΨ), στην Κλινική ψυχοπαθολογία και στην Gestalt. Στο πλαίσιο της πρακτικής και εθελοντικής δράσης της έχει συνεργαστεί με διάφορα πλαίσια και οργανισμούς.
BookSitting 