Η Δολοφονία του Κυβερνήτη τότε και τώρα
«Μικρή αφιέρωση στην Αριστοτέλεια Δόγκα»
Κάποτε,
ορίσθηκε το βασίλειο της διχόνοιας μες την πολυνησία των ανθρώπων.
Ήταν ένας παράδεισος.
Το ονόμασαν το Βασίλειο του Κάιν και του Άβελ σε μια στιγμή που η θάλασσα έπηξε μάρμαρο.
Στην αρχή οι ίδιοι που κρέμασαν το φως στους ελαιώνες, έβαλαν και στο λεπίδι τους συγγενείς, δώρισαν στους φίλους ήττες, συμμάχησαν με τους δυνάστες, έκαψαν τα πλοία που μ’αυτά λευθερώθηκαν και μετά αφού μετάλαβαν σκότωσαν και τον πρώτο των πρώτων.
Αυτοί που τον εξέλεξαν Κυβερνήτη και τον άφησαν να οργανώσει σε αυτό το μικρό Βασίλειο τα πάντα, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, τον στρατό αυτοί τον σκότωσαν.
Αυτός που δημιούργησε ορφανοτροφεία για τα παιδιά των αγωνιστών, αυτός που ίδρυσε το πρώτο πανεπιστήμιο, αυτός που έκοψε νόμισμα που έδωσε τη γη σε αυτούς που μπορούσαν να την σκάψουν με το σκερπάνι αυτός ήταν και ο υψηλός νεκρός.
Μία ωραία πρωΐα, ημέρα εκκλησιασμού ήταν που τον σκότωσαν.
Ακέφαλος έμεινε και πάλι ο τόπος των ανθρώπων με το γαρύφαλλο στ’ αυτί και τη σελήνη κρεμασμένη λαδοφάναρο, στις άκρες του κάστρου. Αφού τους άφησαν να σκεφτούν να ρωτήσουν, τάχα ν’ ακούσουν τους επέβαλαν αμούστακους εφήβους να διοικήσουν τον τόπο του Κυβερνήτη. Γόνους βασιλέων από παλάτια της αλλοδαπής έχρησαν Πρώτους, τους έδωσαν ισχύ στην «ανομία» της εξουσίας της κάλπης.
Τριγύρω τους οι κόλακες άρχισαν να ράβουν σημαίες με σταυρό υπηκόους να ενώσουν.
Οι έριδες, ο φθόνος, το μίσος έγινε καθεστώς ποιος θα ήταν ο πρώτος, ποιος θα ήταν ο δεύτερος και ποιος θα έχει στα χέρια του, το ταμείο.
Χάθηκαν ψυχές, χάθηκαν νέοι άνθρωποι σακατεύτηκε ξανά και ξανά ο τόπος, με τα μισοφτιαγμένα λάθη σε ανήμπορες αλήθειες.
Οι ήττες πάλι και πάλι καρφωμένες στα σύνορα με πασσάλους, που οι ψηφοφόροι έμπηγαν κάθε φορά βαθειά στη γη κι οι ίδιοι μετά έκαιγαν για να χάνονται οι μονές κι οι μοναχοί σε όποια δοξολογία στέψης.
Ομόκεντροι οι κύκλοι με το αίμα σε μέρες επαναστάσεως, πάντα όμως ο διαβήτης που χάραζε τα όρια να έχει δύο κτήτορες, τον νικητή και τον ηττημένο.
Ο φόβος έγινε καθεστώς και ο πανικός πηγάδι που έπιναν νερό τα παιδιά των σχολείων, οι γέροντες στα γεροκομεία και κάποτε οι έχοντες σχέση με τους πρώτους που όμως είχαν το χρίσμα του δεύτερου.
Οι μεν να σκάβουν τάφους και οι δε να βρίσκουν σώματα να θάψουν.
Αυτός ήταν ο βίος του Βασιλείου του Κάιν και του Άβελ. Οι μεν και οι δε, οι πρώτοι και οι δεύτεροι που τη μία ήταν πρώτοι και αμέσως μετά δεύτεροι, τη μία φορά οι νικητές την άλλη φορά οι ηττημένοι.
Στις εκστρατείες μαζί σε περιόδους ειρήνης όμως να σχεδιάζουν με επάρκεια τους τρόπους του θανάτου, δικού τους και των άλλων.
Τις εποχές που τα παράθυρα έμεναν ανοικτά και η μνήμη της ελευθερίας έλιωνε σαπούνι στα χέρια του χρόνου το βασίλειο του Κάιν και του Άβελ απέκτησε ίσως τον πρώτο αναγνωρισμένο και πασίγνωστο σε όλη την πλάση δήμιο.
Έτσι καταστράφηκε το μικρό Βασίλειο του Κάιν και του Άβελ.
Οι απόψεις για την καταστροφή και πάλι μοιρασμένες.
Μετά τους θρήνους για τις απώλειες συμφώνησαν οι ντόπιοι που ήξεραν για τα εικονοστάσια και οι ξένοι που τα είχαν κατασκευάσει να κάνουν ανακωχή.
Τώρα στην ανακωχή τι σύνορα θα ορίσουν κάνεις δεν γνωρίζει. Ένα όμως είναι βέβαιο ότι οι εκστρατείες του χρόνου, θα κατασκευάσουν μνημεία με κίονες, για εκείνες τις εποχές όπου οι ξένοι έμαθαν στις κόρες των ναών, να κλαίνε πνιχτά για τη χαμένη αδερφή τους και τον λεηλατημένο Παρθενώνα.
Αντώνης Δ. Σκιαθάς
Ξημερώματα 15ης Μαΐου 2020.
Από την ενότητα «Σπασμένα Δόντια»
Στη φωτογραφία Άγγλοι Στρατιώτες ως κατακτητές στην Ακρόπολη των Αθηνών πρωτεύουσα του Βασιλείου του Κάιν και του Άβελ, την εποχή ενός από τους τελευταίους εμφυλίους.
BookSitting 