Τα μικρόβια
Είχες πει κάποτε ότι φοβάμαι τα μικρόβια. Και πως αν ερχόταν μια πανούκλα, εγώ θα διαλυόμουν.
Άλλο ένα από τα πολλά σου ψέματα. Εγώ, δε φοβάμαι τα μικρόβια, αλλά τις αρρώστιες.
Δε στο ’χα πει ποτέ αλλά κάθε μέρα κοιτούσα πίσω από τα αυτιά μου. Είχα διαβάσει στο γκούγκλ ότι ένα γρομπαλάκι πίσω από τα αυτιά είναι ένα πολύ κακό σημάδι για την υγεία. Κάθε πρωί, μόλις έπλενα τα δόντια μου, τραβούσα τα αυτιά μου δύο φορές προς τα πάνω και τρεις προς τα κάτω για να δω αν διατηρούν την ευλυγισία τους. Τον περισσότερο, όμως, χρόνο τον περνούσα διπλώνοντάς τα, ώστε να μπορέσω να δω στον καθρέφτη αν είχε εμφανιστεί κάποιο απειλητικό γρομπαλάκι.
Καμιά φορά επαναλάμβανα την ίδια διαδικασία και στην τουαλέτα της δουλειάς. Όμως, ήταν εξαιρετικά χρονοβόρο και σκεφτόμουν ότι οι συνάδελφοι θα πιστεύουν ότι έπαθα κάποια ξαφνική κρίση διάρροιας. Και η σκέψη του να πιστεύουν οι συνάδελφοι ότι κατα-έχεσα την κοινή μας τουαλέτα, μείωνε το τέντωμα και το δίπλωμα των αυτιών μου, στις δύο-τρεις φορές την εβδομάδα.
Τώρα, η πανούκλα έχει φτάσει. Κι εσύ, ξαφνικά έφυγες.
Σου γράφω για να σου πω πως δεν χρησιμοποιώ αντισηπτικά. Εδώ και δύο εβδομάδες που είμαι κλεισμένη στο σπίτι, έχω χρησιμοποιήσει μόνο δύο πακέτα υγρά μαντηλάκια.
Ενώ και το ζήτημα των αυτιών μου με απασχολεί πλέον πολύ λιγότερο.
Μικρόβια. Ο κόσμος είναι γεμάτος μικρόβια. Κι εγώ αράζω στον καναπέ, βλέπω Μπουνιουέλ και τρώω μακαρόνια με πέστο.
Έχω αφήσει στο σκληρό όλα τα γουέστερν που ήθελες να δούμε μαζί και σε περιμένω. Πιστεύω, ακράδαντα, πως όταν επιστρέψεις ο κόσμος θα είναι ακόμα γεμάτος μικρόβια και θα έχουμε όλο το χρόνο δικό μας.
BookSitting 