Τώρα που οι δρόμοι σφράγισαν ο γίγαντας τρώει τάφουςκαι ξερνάει συρματοπλέγματαΜαγικό κουτί δεν υπάρχει παρά ένα αντίσκηνο βρεγμένοΑπελπισμένα δώρα φέρνουν … Συνεχίστε την ανάγνωση Αφροδίτη Μιχαηλίδου | Ένας κι άλλος Ένας

στη Γιάννα Είναι γενναίοι, όμως κλαίνεπιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά φορούν κουρέλιαακριβά κοστούμια ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλειςή μέσα … Συνεχίστε την ανάγνωση Μίλτος Σαχτούρης | Οι γενναίοι

Κύριε, άνθρωποι απλοίπουλούσαμε υφάσματα,(κι η ψυχή μαςΉταν το ύφασμα που δεν τ’ αγόρασε κανείς).Την τιμή δεν την κανονίζαμε απ’ την … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Αντωνίου | Οι κακοί έμποροι

Μόλις νυχτώσει οχυρώνομαι.Κλείνω τις πόρτες και σημαίνω προσκλητήριο.Καλώ όλα τα κομμάτια μου,— κάθε τεμάχιο που σκόρπισατις ώρες που περάσαν.(Είναι τα … Συνεχίστε την ανάγνωση Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Ολοκλήρωση

Δέντρα ασάλευτα, γυμνάυπομένουν του ψύχους παραξενιέςσαν μικροπαντρεμένες κόρεςπου σκεύρωσαν απότομααπό των ευθυνών τα βάρη.Σαν γεροντάκια σκυφτάαναστηλωμένα από σοφία,ετοιμόρροπα από άχθος … Συνεχίστε την ανάγνωση Τερψιθέα-Ευαγγελία Μακρή | Χους

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητέςαν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόληνα τους βλέπουμε που και πουγιατί εκεί που ζoύμε … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιάννης Βαρβέρης | Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

Οι άγγελοι βολτάρουν χαμένοιστους αστικούς χώρουςξέμπαρκοι, απουσία αγαθών προθέσεων.Φωτογραφίες παλιές μουχλιάζουν.Ο ίσκιος του κορμιούχώνεται στον αέρα,πάνω στα σεντόνιαοι ανάσες λιώνουν.Ετοιμόρροποι … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Αστικές συμφωνίες

στον Jonh le Carre Αδιάκοπα ο κατάσκοπος ανοίγεισήραγγες μέσα στο σκοτάδι.Ακόμη κι όταν δρα τη μέρα,επάγγελμα ασκεί νυκτερινό ̇αόρατος κινείται … Συνεχίστε την ανάγνωση Αργύρης Χιόνης | Ο κατάσκοπος

Σε μια φωτεινή κόλαση Παλεύουν, παλεύουν οι άνθρωποικι ύστερα μιλούν στην Παναγιάτο κρύο τότε το ξεχνούναυτό χλωμό στριφογυρίζειδείχνοντας τα δόντια … Συνεχίστε την ανάγνωση Πασχάλης Κατσίκας | Τέσσερα ποιήματα

Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκερο η νοσταλγία του ανέκφραστου – σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση απ’ τη γεύση … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάσος Λειβαδίτης | Εκείνο

Ένα ζευγάρι αμέριμνοαπολαμβάνει την πανσέληνοπου υψώνεται αργοσαλεύονταςστο μολυβένιο θόλοκαι καταυγάζει το μελάνι του Κορινθιακού.Θαρρούν ότι μοιράζονταιτην όψη μιας χρυσής ακεραιότητας,ενώ … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάκης Π. Πιερράκος | Η πλάνη της πανσελήνου

Μέσα στις συστοιχίες των πεύκων.Η φλεγόμενη μπάλα του ήλιουαναζητά πέρασμα ανάμεσαστους ορθούς αρχαίους κορμούς.Το φως πυρώνει το χώρο.Βαδίζω ανάμεσα στη … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Χ. Θεοχάρης | Με την ανατολή στον πευκώνα