Το BookSitting μίλησε με την Δέσποινα Μπάτρη, συγγραφέα του βιβλίου «Ή όλοι ή κανείς», για την αυταπάρνηση, την απώλεια, την ανθρωπιά, τη συγγραφή, τις δυσκολίες της ζωής και άλλα πολλά.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Το «Ή όλοι ή κανείς» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Η γραφή έχει διπλή χρήση, είναι τρόπος κατανόησης του εαυτού και τρόπος επικοινωνίας με τον άλλο. Χρόνια έγραφα έχοντας κατά νου αυτό. Απλώς όταν κάποια στιγμή ένιωσα ότι είχα φτάσει σε κάποιο επίπεδο που με ικανοποιούσε, και ότι είχα κάτι να πω που μπορεί να ενδιαφέρει τον αποδέκτη-αναγνώστη, επιδίωξα την έκδοση κάποιων γραπτών μου. Πρόκειται για μια συλλογή εκτενών διηγημάτων -πέντε τον αριθμό- που διερευνούν την έννοια της αυταπάρνησης είτε ως ελεύθερη είτε ως αναγκαστική επιλογή σε ποικίλους τόπους και χρόνους. Το γεγονός ότι οι βασικοί ήρωες των διπόλων σε κάθε διήγημα είναι υπαρκτά πρόσωπα, θεωρώ ότι απαλλάσσει το «Ή όλοι ή κανείς» από τη γραφική υπερβολή που πιθανώς παραπέμπει εκ πρώτης όψεως το θέμα.

• Ο ήρωας του πρώτου διηγήματός σας, ο Αριστοτέλης, είναι, όπως γράφετε, εμπνευσμένος από τον πατέρα σας. Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο ήταν να μοιραστείτε με το αναγνωστικό σας κοινό προσωπικά σας βιώματα;

Μοιράστηκα μια εμπειρία του πατέρα μου, όχι ακριβώς προσωπικά μου βιώματα, αφού η κόρη του διηγήματος είναι μυθοπλαστικό πρόσωπο. Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω πως πράγματι ο συγγραφέας, ο κάθε συγγραφέας, αναπόφευκτα κάπου κρύβεται μέσα στα κείμενά του κι αν όχι ο ίδιος μια προέκταση ή έστω έκφανση του εαυτού του. Δεν εννοώ ότι παρελαύνουν κατ’ ανάγκη αυτοβιογραφικά στοιχεία σε ένα μυθοπλαστικό έργο ή ότι ο συγγραφέας ταυτίζεται με κάποιον από τους ήρωές του. Αλλά ότι κάποια σκέψη του, κάποιο βαθύτερο alter ego του, ίσως κάποιος δυνητικός εαυτός που ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν να βρήκε τρόπο να εμφιλοχωρήσει στις σελίδες του βιβλίου του. Πιο πολύ αυτή την απραγματοποίητη υπόστασή του ψάχνει ο συγγραφέας. Μια διερεύνηση του εαυτού είναι η γραφή. Ένας τρόπος να γίνεις πιο «πλούσιος». Υπό αυτήν την έννοια, με δεδομένη την έκθεση αυτού που εκδίδει τα γραπτά του, το λιγότερο είναι να παρουσιαστεί μια οικογενειακή ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Δέσποινα Μπάτρη»

Το BookSitting μίλησε με τον συγγραφέα Στέφανο Λίβο, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Το μυστικό του Λεβάντε» (εκδόσεις Διόπτρα), που ξεχωρίσαμε ως «Το βιβλίο της εβδομάδας». Ένα καλογραμμένο, περιπετειώδες και βαθιά «κοινωνικό» βιβλίο, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, που αναδεικνύει τις σημαντικές αξίες της ζωής.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Κοιτώντας πίσω, κάπου στο δημοτικό, βλέπω ότι ήταν μια φυσική διαδικασία, όπως ήταν το περπάτημα και οι πρώτες μου λέξεις. Στην Τρίτη δημοτικού άρχισα να γράφω συμπυκνωμένες εκδοχές παραμυθιών και προς την Έκτη τα πρώτα διηγήματα, επηρεασμένος τότε από την Enid Blyton που μου κράτησε συντροφιά πολλά καλοκαίρια.

• Πώς προέκυψε η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο; Ποιο ήταν το ερέθισμα;

Το ερέθισμα ήταν οι βιωματικές ιστορίες που μου διηγήθηκε ένας ηλικιωμένος οικογενειακός φίλος. Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι Κατοχή είχε περάσει και η Ζάκυνθος, γιατί ποτέ κανείς δε μας μίλησε για εκείνη την περίοδο, και ειδικά για την ιστορία της διάσωσης των Εβραίων χάρη στην αυτοθυσία του Δημάρχου, του Μητροπολίτη και των κατοίκων. Αν και έχουν περάσει πλέον αρκετά χρόνια από το σχολείο, αισθάνομαι ότι δεν μαθαίνουμε όσα θα ‘πρεπε για την Κατοχή. Μαθαίνουμε για τους κακούς Γερμανούς και τους κακούς Ιταλούς, αλλά όχι το σημαντικότερο μάθημα: ότι δεν ήταν οι εθνικότητές τους κακές, αλλά οι ιδεολογίες που είχαν κυριαρχήσει στις χώρες τους. Ιδεολογίες που, παραδόξως αθωωμένες για τα εγκλήματα του παρελθόντος, συνεχίζουν να καλλιεργούνται και να γίνονται μόδα στους νέους. Αυτό ήταν ένα επιπλέον ερέθισμα για την απόφαση να γράψω το βιβλίο. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος»

Το BookSitting μίλησε με την συγγραφέα Μάρτυ Λάμπρου, με αφορμή το μυθιστόρημά της «Με λυμένο χειρόφρενο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις … Συνεχίστε την ανάγνωση Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Μάρτυ Λάμπρου

Το BookSitting μίλησε με τη Δήμητρα Διδαγγέλου, με αφορμή το βιβλίο της «Η Σύβι και ο Ντάντυ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ένα δυνατό και πρωτότυπο βιβλίο που βασίζεται σε αληθινές αφηγήσεις έγκλειστων σε ψυχιατρικά ιδρύματα. 

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Πώς προέκυψε το βιβλίο «Η Σύβι και ο Ντάντυ» και η ιδέα να συνδέσετε τη Σύλβια Πλαθ με τις ιστορίες ψυχικά ασθενών και τη ζωή της αφηγήτριας που απομαγνητοφωνεί τις συνεντεύξεις; 

Η μαγιά της νουβέλας μου προέρχεται από ένα παλαιότερο ντοκιμαντέρ μου, με τίτλο «Αποϊδρυματοποίηση: ο δρόμος της επιστροφής». Εκεί το βασικό υλικό μου ήταν οι μαρτυρίες ψυχικά ασθενών, οι οποίοι ζούσαν για χρόνια στα ψυχιατρεία κι έπειτα σε ειδικούς ξενώνες με το πρόγραμμα της αποϊδρυματοποίησης, το λεγόμενο «Ψυχαργώς».

Η Σύλβια Πλαθ για ένα διάστημα της ζωής της εργαζόταν ως γραμματέας στο ψυχιατρικό τμήμα του Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, προκειμένου να εμπνευστεί για τα γραπτά της. Αποτέλεσμα αυτής της περιόδου ήταν το διήγημά της «Ο Κυρ-Πανικός και η Βίβλος των Ονείρων».

Παραλλήλισα τη ζωή της Σύλβιας Πλαθ μ’ εκείνη της αφηγήτριας κι ένωσα αυτές τις φωνές με τις μαρτυρίες των ασθενών. Ουσιαστικά σ’ όλο το βιβλίο παρακολουθούμε αποσπάσματα των ιστοριών όλων αυτών των προσώπων, τα οποία έχουν πολλά κοινά σημεία: τη μετεώριση ανάμεσα στο λογικό και το ά-λογο, την πραγματικότητα και τη φαντασία, τη μοναξιά, την απώλεια, την αναζήτηση της ελπίδας και της λύτρωσης.

• Σε κάποιο σημείο του βιβλίου σας αναφέρετε ότι οι ψυχικά ασθενείς «δεν διαφέρουν και τόσο από εμάς, απλώς δεν άντεξαν άλλο να προσποιούνται ότι είναι καλά. Πέταξαν τη μάσκα».  Συμφωνείτε με αυτό; 

Πιστεύω ότι ο δυτικός πολιτισμός, όπως έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια, ευνοεί πολύ το «φαίνεσθαι» και όχι το «είναι». Το φαίνεσθαι είναι η μάσκα που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε φορέσει κάποιες φορές, είτε ηθελημένα είτε αθέλητα. Με την πολλαπλή κρίση που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια, έχω παρατηρήσει μια θετική αλλαγή: πλέον λέμε πολύ πιο εύκολα ότι «δεν είμαι καλά», σαν κάπως να μην πειράζει πια. Ενώ, πριν, έχω την αίσθηση ότι υπήρχε ένας καταναγκασμός να είμαστε καλά. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Δήμητρα Διδαγγέλου»