Η συγγραφέας Νικόλ Μαντζικοπούλου μίλησε στο BookSitting με αφορμή το βιβλίο της «Γιατί δεν μου το είπε κανείς;» που κυκλοφορεί από … Συνεχίστε την ανάγνωση ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Η Νικόλ Μαντζικοπούλου στο Σαλόνι του BookSitting

Το BookSitting μίλησε με τον συγγραφέα Σωτήρη Σαμπάνη για την αλήθεια, το παρελθόν, τη μνήμη, την τύχη και το νόημα της ζωής, με αφορμή το νέο βιβλίο του, «Σκανταλόπετρα»,  που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου σας;

Ήθελα να απομονώσω και να προβάλλω την κατεξοχήν ψυχογραφική διάσταση των ηρώων του μυθιστορήματος, στηριζόμενος στον συμβολισμό. Ο τίτλος λοιπόν συμβολίζει την κατάδυση στον εσωτερικό μας κόσμο, τη συλλογή στοιχείων αυτογνωσίας και την επιστροφή μας στην πραγματικότητα, κρατώντας κάτι πολυτιμότερο για τον εαυτό μας, κάποια πρόσθετη αξία.

Ο Μιχάλης Νέζης, ο ήρωας του μυθιστορήματός σας, σημαδεύεται από κάποια γεγονότα που τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Πιστεύετε ότι το παρελθόν καθορίζει την πορεία μας στο παρόν και στο μέλλον;

Θέλω να πιστεύω πως ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας -ανεξαρτήτως στόχων και ονείρων- συναθροίζεται στην μνήμη σαν παρελθόν. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να το ονομάσουμε «εμπειρία ζωής» δίχως αυτό να σημαίνει ότι έχουμε τη δυνατότητα να μην επαναλάβουμε λάθη και παραλείψεις. Συνειδητά ή ασυνείδητα η μνήμη περιστρέφεται γύρω από «γεγονότα» μιας και αυτά έχει ως σημείο αναφοράς για να εμπλουτίσει το παρόν και με βάση αυτά ονειρεύεται να χτίσει ένα μέλλον. Το παρελθόν λοιπόν είναι το πλέον αξιοποιήσιμο υλικό μας. Σ’ αυτό το υλικό οφείλουμε να συνυπολογίσουμε και το απρόβλεπτο.

Είναι η μνήμη αξιόπιστη; Τι κρατάμε στη μνήμη μας;

Νομίζω πως είναι αξιόπιστη. Ίσως όχι τόσο στην καταγραφή των λεπτομερειών, όσο στην καταγραφή της αίσθησης που αυτή αποτυπώνει στην ψυχή και στα κύτταρά μας ακόμα. Σε κάθε περίπτωση είναι μαγιά δημιουργίας και καλώς εννοημένης εξέλιξης.

«Συνειδητά ή ασυνείδητα η μνήμη περιστρέφεται γύρω από «γεγονότα» μιας και αυτά έχει ως σημείο αναφοράς για να εμπλουτίσει το παρόν και με βάση αυτά ονειρεύεται να χτίσει ένα μέλλον.»

Ποιο είναι το «ελάχιστο» που μας κρατά ζωντανούς; Ποιο είναι το δικό σας «ελάχιστο»;

Ως ελάχιστο μπορεί να αναφερθεί, πρωταρχικά, η βούληση για ζωή και ό,τι αυτή  συνεπάγεται. Αυτή η βούληση παρουσιάζεται σαν ένα έργο που έχουμε να διεκπεραιώσουμε μέσα από μια διαρκή εκπλήρωση αναγκών. Η ευτυχία, η ικανοποίηση και η ευδαιμονία είναι εκφάνσεις του «ελάχιστου» που επισημαίνετε. Η δε γενετήσια ορμή  τις κληροδοτεί στους επόμενους. Στο «ελάχιστο» προσδιορίζω και κάποιες αξίες… όπως την αξιοπρέπεια. Το δικό μου «ελάχιστο» είναι η αξιοπρέπεια, χωρίς να σημαίνει ότι την έχω κατακτήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση «ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Στο σαλόνι του BookSitting ο συγγραφέας Σωτήρης Σαμπάνης»

Το BookSitting μίλησε με τη συγγραφέα Ουρανία Τουτουντζή με αφορμή το νέο βιβλίο της, «Ο Ρομπέν των Κάστρων»,  που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Πολυγραφότατη και πολυδιαβασμένη, δραστήρια μητέρα ενός παιδιού και λάτρις της αρχαίας ελληνικής διανόησης, η Ουρανία Τουτουντζή μίλησε στο BookSitting, μεταξύ άλλων, για τη φιλία, τη δικαιοσύνη, το bullying, τη διαφορετικότητα και τη φαντασία, σε μια μεστή περιεχομένου συνέντευξη.

–Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Ο ένας λόγος είναι η συχνή μου επαφή με παιδιά μέσα από «Εργαστήριο Αρχαίων Ελληνικών» που διοργανώνω εδώ και έξι χρόνια για παιδιά του Δημοτικού. Με συγκινεί ιδιαίτερα η παιδική ευαισθησία, ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά προσεγγίζουν –απλά και συχνά πολύ πιο διεισδυτικά απ’ τους ενήλικες- τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της ζωής μας. Ο άλλος λόγος, είναι ο γιος μου, δέκα ετών σήμερα. Μέσα από τα βιβλία που γράφω για παιδιά, θέλω να περάσω τόσο σε αυτόν όσο και στους συνομηλίκούς του θετικά μηνύματα για τη ζωή.

– Τι σας ενέπνευσε να γράψετε τον «Ρομπέν των Κάστρων»;

Μα με ενέπνευσε ο ίδιος ο ήρωας που εμπνέει και τον… ήρωα του βιβλίου μου. Ο Ρομπέν των Δασών! Ο παλιός εκείνος ρομαντικός –ίσως ακόμη και ουτοπικός- υπέρμαχος της δικαιοσύνης,  με τη λογική ότι θα μπορούσε σήμερα να λειτουργήσει ως ένα «αντι –πρότυπο» απέναντι στους «υπερήρωες» που τόσο χονδροειδώς προβάλλονται σήμερα από μια βιομηχανία η οποία, επιτρέψτε μου να πω, ότι θησαυρίζει εις βάρος της πνευματικής και ηθικής εξέλιξης και καλλιέργειας των παιδιών μας.

Διότι ο Ρομπέν έρχεται να μας θυμίσει αυτό ακριβώς που μας μαθαίνουν και οι ιστορίες από τη μυθολογία μας: ότι οι ήρωες τη δύναμή τους τη χρησιμοποιούν πάντοτε για το κοινό καλό και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τους αγαπάμε και τους σεβόμαστε. Όχι η δύναμη από μόνη της.

– Στο βιβλίο σας δίνετε ιδιαίτερη σημασία στη φιλία και στη δικαιοσύνη. Υπηρετούνται αυτές οι αξίες στη σημερινή κοινωνία; Και γιατί είναι τόσο σημαντικές; 

Ο Ροβέρτος, ο Τίμωνας και η Θάλεια τα κατάφεραν τόσο καλά στη δύσκολη αποστολή που τους ανέθεσε ο Μάγος της Ιστορίας τόσο επειδή χάρη στη φιλία που τους έδενε μπόρεσαν να συνεργαστούν όσο και επειδή είχαν έναν ευγενικό σκοπό: να μην αφήσουν να αδικηθεί ένας άνθρωπος. Είναι οι ίδιες οι αξίες που συνέβαλαν στην αποτελεσματικότητα των ενεργειών των τριών παιδιών. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Ουρανία Τουτουντζή»

Το BookSitting μίλησε με τη Μαρίνα Ψιλούτσικου με αφορμή το επίκαιρο βιβλίο της «Πώς θα κάνω το παιδί μου να αγαπήσει το σχολείο;» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

– Τι σας οδήγησε στην απόφαση να γράψετε το βιβλίο «Πώς θα κάνω το παιδί μου να αγαπήσει το σχολείο;»

Οι ερωτήσεις των γονέων που συναντώ και ο βαθύς προβληματισμός τους, από τη μία. Η κατακερματισμένη και μονοδιάστατη πληροφόρηση που κυριαρχεί στο θέμα, από την άλλη. Προσπάθησα να τα βάλω αυτά σε μια «τάξη», να τα συνδέσω ώστε να έχουν οι αναγνώστες του μια πιο σφαιρική εικόνα για το τι σημαίνουν οι σπουδές και η μόρφωση, τι είναι αλήθεια και τι περίπου αλήθεια. Ήθελα να συνδυάσω τα δεδομένα και τα εργαλεία πολλών επιστημών μαζί.   

Πάνω από όλα ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες τη δική μου οπτική για τη μάθηση που δεν την βρίσκω συχνά. Δεν θεωρώ το να μαθαίνεις υποχρέωση ούτε αναγκαίο κακό. Για μένα είναι βασική αξία, είναι προνόμιο και δώρο που προσφέρει κανείς στον εαυτό του και στα παιδιά του. Η μάθηση είναι δημιουργία, είναι διασκέδαση, είναι ταξίδι. Είναι όμορφο πράγμα. Και ως τέτοιο δεν μπορεί να περιορίζεται στα 12 χρόνια της βασικής εκπαίδευσης και στα 4 της τριτοβάθμιας ούτε μέσα στους τοίχους του σχολείου και στις σελίδες των σχολικών βιβλίων. Ούτε μπορεί να ταυτίζεται με την επαγγελματική αποκατάσταση ή την οικονομική εξασφάλιση. Είναι μακράν ευρύτερη και μακράν σπουδαιότερη. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Μαρίνα Ψιλούτσικου»

Το BookSitting μίλησε με τον συγγραφέα Στέφανο Λίβο, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Το μυστικό του Λεβάντε» (εκδόσεις Διόπτρα), που ξεχωρίσαμε ως «Το βιβλίο της εβδομάδας». Ένα καλογραμμένο, περιπετειώδες και βαθιά «κοινωνικό» βιβλίο, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, που αναδεικνύει τις σημαντικές αξίες της ζωής.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

• Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Κοιτώντας πίσω, κάπου στο δημοτικό, βλέπω ότι ήταν μια φυσική διαδικασία, όπως ήταν το περπάτημα και οι πρώτες μου λέξεις. Στην Τρίτη δημοτικού άρχισα να γράφω συμπυκνωμένες εκδοχές παραμυθιών και προς την Έκτη τα πρώτα διηγήματα, επηρεασμένος τότε από την Enid Blyton που μου κράτησε συντροφιά πολλά καλοκαίρια.

• Πώς προέκυψε η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο; Ποιο ήταν το ερέθισμα;

Το ερέθισμα ήταν οι βιωματικές ιστορίες που μου διηγήθηκε ένας ηλικιωμένος οικογενειακός φίλος. Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι Κατοχή είχε περάσει και η Ζάκυνθος, γιατί ποτέ κανείς δε μας μίλησε για εκείνη την περίοδο, και ειδικά για την ιστορία της διάσωσης των Εβραίων χάρη στην αυτοθυσία του Δημάρχου, του Μητροπολίτη και των κατοίκων. Αν και έχουν περάσει πλέον αρκετά χρόνια από το σχολείο, αισθάνομαι ότι δεν μαθαίνουμε όσα θα ‘πρεπε για την Κατοχή. Μαθαίνουμε για τους κακούς Γερμανούς και τους κακούς Ιταλούς, αλλά όχι το σημαντικότερο μάθημα: ότι δεν ήταν οι εθνικότητές τους κακές, αλλά οι ιδεολογίες που είχαν κυριαρχήσει στις χώρες τους. Ιδεολογίες που, παραδόξως αθωωμένες για τα εγκλήματα του παρελθόντος, συνεχίζουν να καλλιεργούνται και να γίνονται μόδα στους νέους. Αυτό ήταν ένα επιπλέον ερέθισμα για την απόφαση να γράψω το βιβλίο. Συνεχίστε την ανάγνωση «Στο σαλόνι του BookSitting: Ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος»