Μάρω Γαλάνη | Τρία ποιήματα

ΣΧΕΔΟΝ ΕΡΩΤΙΚΑ

Πίστη ευλαβική

Θα εκκρεμεί για πάντα
μια λευκή γραμμή
που θα μπορούσε να ενώσει
την κόρη του δεξιού ματιού
με το κέντρο της καρδιάς.

Θα μου χρωστάς
πάντα
μια ανυπότακτη υγρή
νύχτα
έξω στη βροχή.

Θα σου χρωστώ
πάντα
ένα πρωινό ηδονικό ξύπνημα
με θέα
αθόρυβες σταγόνες
στο απέναντι τζάμι.

Θα χρωστάμε στα ποτάμια
που δεν τολμήσαμε,
στις πλημμύρες που συγκρατήσαμε,
στους κέδρους της Γαύδου
που δεν τους πότισαν υγρά τα φιλιά μας,
στον πόθο
που δεν επιτρέψαμε
να γίνει καταιγίδα άλλων πόθων,
ισχυρών,
μην και μας στείλει σε γκρεμούς,
μη μας τσακίσει.

Κι εσύ κι εγώ,
για πάντα,
θα χρωστάμε στην έκπληκτη,
από τον έρωτά μας,
νεροποντή
προσήλωση και πίστη
ευλαβική.

---

Θολή

Θολή η μέρα
κάγχασε η γκρίνια μου,
ξεδίψασα το πρωινό
με έναν βαρύ καφέ,
αποχωρίστηκα την αγκαλιά σου,
έντυσα ένα διάφανο
χαμόγελο τον φόβο κι άνοιξα την πόρτα.

Θα γυρίσεις; ρώτησες
βιάζομαι, είπα.
Άφησα μετέωρο το «εξαρτάται»
και βγήκα στον χειμώνα.
Κατέβηκα τρέχοντας
τις ξεχαρβαλωμένες σκάλες,
ερωμένες της πόλης,
μακροημερεύουν αλωμένες,
αφοσιωμένες έως θανάτου
να ενώνουν το πάνω με το κάτω μέρος της.

Τα σκαλιά με κατέβαιναν
όχι εγώ αυτά
—δεν είμαστε καλά
χάθηκε το όψη ανάποδη,
χάθηκα κι εγώ μέσα στα αλλόκοτα,
μέσα στα πάλι της γνώριμης πόλης,
αξιολύπητη,
απαρατήρητη,
απελεύθερη.

Θολή ως τη δύση έμεινε η μέρα,
θολή κι αποσιωπημένη κι εγώ·
πειθαρχημένα γκρίζα βήματα στα χαμένα
πηγαινοφέρνομαι ως τη νύχτα
—αλλόκοτη κι αυτή, λευκή—
εγώ αφηρημένη,
ανοιχτή κι ευάλωτη στο τίποτα,
το αρνητικό
μιας παλιάς ολόσωμης φωτογραφίας.

Δυνατή έκρηξη αναδύθηκε μπάσα
από τα έγκατα της ασφάλτου.
Γκάζι, είπα
και αγκάλιασα το πρώτο
γυμνό ωστικό κύμα
με μια διαβολεμένη επιθυμία
ύπνου.

Επιτέλους θ’ ανθίσω χειμωνιάτικος θάμνος

---

Ροζ

Το ροζ φως,
στο παράθυρο
του απέναντι έκτου ορόφου,
έχει την κοριτσίστικη ζέστη της ζωής
κάποιας
που ποτέ δε θα επιθυμήσω
να φιλήσω στο στόμα,
ποτέ δεν θα της γελάσω
καταπρόσωπο εγκάρδια,
παιδικά.

Θα παραμείνω
πάντα
σε αφιλόξενους δρόμους
νυχτερινούς.
Θα έχω τα χέρια στις τσέπες
και θα πατάω δυνατά
στο πλακόστρωτο
να ακούω τη μουσική των τακουνιών μου
εδώ – εκεί εδώ – εκεί εδώ – εκεί,
διαπεραστικά χτυπήματα
κατευθείαν στο κεφάλι
της ησυχίας της νύχτας

Έτσι συναντώ και χάνω
συνεχώς
την ταπεινή μου αιωνιότητα.

Όταν θα συναντήσω
τον πρώτο,
γαλάζιου χρώματος, λαμπτήρα
του τσιμεντένιου στύλου
της ΔΕΗ,
θα σκαρφαλώσω ως επάνω.
Θα μείνω εκεί
με θέα
τη ροζ αυτοπεποίθηση
της κοιμωμένης του έκτου ορόφου.

Θα προσευχηθώ στη μπάρα γείωσης
να μείνει ανενεργή
και θα συντρίψω
με τα γυμνά μου χέρια
τον λαμπτήρα.

Θα ακουστεί ως το άλλο άκρο της πόλης
το κλικ
του αποτυχημένου ρελέ
σαν κεραυνός
σε αιχμηρό ψηλό αντικείμενο.
Θα σκοτεινιάσουν όλα γύρω
και θα μείνω εκεί
για πάντα
πολύ μακριά από κάθε αλαζονεία
μελετημένης ροζ μετριότητας.

(Από την ποιητική συλλογή της Μάρως Γαλάνη, «Όσα περίσσεψαν της λήθης», εκδόσεις Πολύεδρο, 2023)

---

Η Μάρω Γαλάνη γεννήθηκε και ζει στην Πάτρα. Είναι χορογράφος, performance maker, ερευνήτρια του performance writing και εργάζεται ως Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό στο ΤΕπΕΚΕ του Πανεπιστημίου Πατρών. Διδάσκει επίσης στο Διιδρυματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και Τμήματος Κινηματογράφου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το θέμα Performance writing- Εργαστήριο Ποίησης. Είναι επιστημονικά υπεύθυνη και διδάσκουσα του eLearning εκπαιδευτικού προγράμματος του ΚΕΔΙΒΙΜ Πανεπιστημίου Πατρών «PERFORMANCE: Θεωρία και Πρακτική Εφαρμογή».

Κατέχει Διδακτορικό Δίπλωμα από την NSA (National Sports Academy «Vassil Levski» Faculty of Pedagogy & NATFIZ National Academy for Theatre & Film Arts) Sofia, Bulgaria στο θέμα «Rhythmic and Theatrical Game» και Master στη Δημιουργική Γραφή, κατεύθυνση Συγγραφή στο θέμα «Performance Writing, Image Body and Word» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Εργάσθηκε ως visiting professor στο Academy for TV, Cinema & I.C.και στο New Bulgarian University, Theatre Department, Sofia, Bulgaria. Δίδαξε στη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Έχει ασχοληθεί με έρευνες και έχει δημοσιεύσεις για τη λειτουργία της Τέχνης στην Εκπαίδευση με έμφαση στο Χοροθέατρο και τη Δημιουργική Επιτελεστική Γραφή. Από το 2013 το καλλιτεχνικό και επιστημονικό ενδιαφέρον της αφορά αποκλειστικά στη Χοροθεατρική Performance και το Performance Writing. Ως χορεύτρια, χορογράφος και σκηνοθέτης έχει εργασθεί σε περισσότερες από 30 παραστάσεις, στην Ελλάδα, στο Βέλγιο, στη Βουλγαρία και στη Μεγάλη Βρετανία.

Έχει εκδώσει επιστημονικά συγγράμματα για το θέατρο και τον χορό, λογοτεχνία, θέατρο και την ποιητική συλλογή «Όσα περίσσεψαν της λήθης» εκδόσεις Πολύεδρο 2023. Το θεατρικό έργο της «ΡΑΣΥ 74.135» εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ σκηνοθετήθηκε και παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας το 2020. Το διήγημά της «Φιλί να φυλάγεσαι», εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, έχει βραβευθεί στον διαγωνισμό μικροαφηγήματος από το Πανεπιστήμιο Πατρών. Το διήγημά της «Η μάσκα και το μέσα πρόσωπο» έχει βραβευτεί από την πολιτισμική συλλογικότητα/portal «αορτή». Άρθρα της, ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά.

---