Σ΄ένα έρημο δρόμογεμάτο σκόνη και άμμοκαθόμουνα σε μια ξύλινηπαλιά καρέκλαείχα ένα καφέπάνω σ΄ένα σιδερένιο τραπέζιαγνάντευα απέναντι τα βουνάκοιτούσα το βάθος … Συνεχίστε την ανάγνωση Γρηγόρης Σακαλής | Εξορία

Άλλαξε τη μπόλια της η μητέρα μου κ΄ ετοιμάστηκενα πάει στην εκκλησία.Καθαρή σαν αστέρι,παρ΄όλα τα μαύρα της, κατεβαίνει τα πέτρινασκαλοπάτια … Συνεχίστε την ανάγνωση Νικηφόρος Βρεττάκος | Η μητέρα μου στην εκκλησία (αποσπάσματα)

Δεν θυμάμαι πότε ανταμώσαμε τελευταία φορά, θυμάμαι μονάχα ότι στις συναντήσεις μας, εγώ στεκόμουν πάντα πίσω από τον θεόρατο κορμό … Συνεχίστε την ανάγνωση Ολυμπία Θεοδοσίου | Καθώς μεγάλωνα

Η Αιμιλία Υψηλάντη, η Νατάσα Καλογρίδη και η Σάρα Εσκενάζη συναντιούνται στη σκηνή του Θεάτρου Αργώ, στο έργο «Η κυρία … Συνεχίστε την ανάγνωση Η κυρία Κλάιν του Νίκολας Ράιτ στο Θέατρο Αργώ

γυμνό κι ευάλωτοτο κάθε τι σχεδόνπια με πληγώνειτο αίμα στις οθόνεςοι άστεγοι στο πεζοδρόμιοη αθωότητα εύκολο πάντα θύμα χρειάζομαι επειγόντως … Συνεχίστε την ανάγνωση Τόλης Νικηφόρου | αμυντικός εξοπλισμός

Η ζωή περιφέρεται λερωμένηστην απεραντοσύνη της αδράνειας,σκυθρωπή και σκονισμένη ικετεύει,στέκεται στα ματωμένα γόνατα.Μέσα σε καινούριο περιτύλιγμαπροσφέρεται θυσίαστην εύνοια των «επιφανών».Αιχμάλωτη … Συνεχίστε την ανάγνωση Δημήτρης Καρπέτης | Αιματοβαμμένη ανατολή

Το όλα έχουν ειπωθεί θα μπορούσε να νεκρώσει συγγραφέα και αναγνώστη. Αφού δεν θα γράψω κάτι νέο, δεν θα διαβάσω … Συνεχίστε την ανάγνωση Γιώργος Δουατζής | Γραφή. Η μεγάλη περιπέτεια (μέρος δεύτερο)

Έλα να περπατήσεις στους ροδώνες μου.Εδώ παλιά ο τόπος ήταν έρημοςκι ο χρόνος κατοικούσε αζευγάρωτος.Τώρα ανθίζουνε τριανταφυλλιές.Όταν ανοίγουν τα μπουμπούκιαοι … Συνεχίστε την ανάγνωση Τάκης Π. Πιερράκος | Όταν ανθίζουν οι τριανταφυλλιές