Αηδονολάλειε
Συχνά στη δύστροπή μου τούτη δυστοπία
συχνά στου ύστερου φόβου μου την άκρη
χάραμα
ψιλή κάποιου αηδονιού λαλιά επιβάλλεται
κυοφορώντας κεραυνούς
στον πυρετό της μοναξιάς της
κι ο έγκλειστος εγώ
τόσης αιωνιότητας φιλαμαρτήμων
λέω επιτέλους
να
στα διαφυγόντα τούτα δευτερόλεπτα
στη λοιμική στη λυγμική πλευρά τους
λησμονητής τερπνός
πια
πολιτογραφούμαι
BookSitting 