Είδαμε την παράσταση «Η πόλη των χαμένων ρομπότ»

Από την Αλεξία Καλογεροπούλου
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

Ένα θεατρικό έργο επιστημονικής φαντασίας για παιδιά από πέντε ετών και πάνω, που υπογραμμίζει τη σημασία της ελευθερίας και της αυτογνωσίας.

Μπορεί ένας κούκος να φέρει την άνοιξη; Μπορεί ένα και μόνο ρομπότ να ξεσηκώσει όλα τα άλλα, ακόμα και τα πιο διστακτικά ή φοβισμένα, και να τα οδηγήσει στην ελευθερία; Και βέβαια μπορεί. Αυτό ακριβώς κάνει ο Πιν στο θεατρικό έργο «Η πόλη των χαμένων ρομπότ» του Φώτη Δούσου και του Αλέξανδρου Ράπτη, που παίζεται στο Θέατρο Σταθμός από την ομάδα Hippo Theater Group, για δύο ακόμη παραστάσεις.

Το έργο τοποθετείται κάπου στο μακρινό μέλλον, όπου η τεχνολογία έχει φτάσει στο απόγειό της, σε έναν τόπο που κατοικείται από ρομπότ˙όχι συνηθισμένα ρομπότ, αλλά ιδιαιτέρως εξελιγμένα, με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, που μοιάζουν πολύ με τους ανθρώπους. Παρά την εξέλιξή τους όμως, τα ρομπότ είναι αναγκασμένα να περνούν τη ζωή τους είτε υπηρετώντας είτε διασκεδάζοντας τους αφέντες τους, υποταγμένα στους ανθρώπους και στην Παγκόσμια Κυβέρνηση, που μέσω ενός υψηλής τεχνολογίας τσιπ πειθαρχίας ελέγχει τις σκέψεις και τις πράξεις τους.

Ο Πιν, που έχει ως μότο τη φράση «δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι», είναι ο μόνος που δεν έχει τσιπ και, ως εκ τούτου, ο μόνος ανάμεσα στα ρομπότ που μπορεί ακόμα να σκέφτεται ελεύθερα και καθαρά. Αποφασίζει, λοιπόν, να επαναστατήσει ενάντια στους αυταρχικούς αφέντες, διεκδικώντας την ελευθερία όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για όλους τους ομοίους του. Τα λόγια και οι πράξεις του Πιν εμπνέουν και τα άλλα ρομπότ να οραματιστούν ένα καλύτερο μέλλον, να ξεσηκωθούν και να αγωνιστούν για αυτό. Παρά τη σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης, τα ρομπότ κατορθώνουν να επικρατήσουν και να πάρουν πίσω την ελευθερία τους. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, για να γίνει αυτό, πρέπει κάποιος να θυσιαστεί.

«Η πόλη των χαμένων ρομπότ» είναι ένα έργο με πολλές αναγνώσεις. Ένα φουτουριστικό, αλληγορικό παραμύθι, με εμφανείς επιρροές από τη λογοτεχνία του φανταστικού, που περιστρέφεται γύρω από την ελευθερία και τονίζει, παράλληλα, τη σημασία της αυτεπίγνωσης και της αυτογνωσίας για τη διεκδίκηση ενός καλύτερου αύριο. Χάρη στους συμβολισμούς του, το έργο προσφέρεται για περαιτέρω συζήτηση γύρω από τις αξίες και τα ιδανικά της σύγχρονης κοινωνίας.

Η θεατρική ομάδα Hippo Theater Group επικεντρώνεται, και σε αυτή την παράσταση, στο σωματικό θέατρο που η ίδια έχει επινοήσει και ονομάζει kinemo, όπου κυριαρχεί, μεταξύ άλλων, η έντονη σωματικότητα, μέσω της οποίας υπογραμμίζονται εμφατικά τα συναισθήματα. Τα φανταχτερά κοστούμια και τα λιτά σκηνικά της Κατερίνας Χατζοπούλου μεταφέρουν πειστικά το κοινό στο απώτερο μέλλον, ενώ η ενέργεια των ηθοποιών, του Μαρίνου Ορφανού, της Ελένης Παπαϊωάννου και του Κώστα Παράση, παραμένει στα ύψη σε όλη τη διάρκεια της παράστασης -σε αυτό συμβάλει σημαντικά και η μουσική του Γιώργου Δούσου. Η σύνδεση των ηθοποιών με το κοινό, όχι μόνο στα διαδραστικά μέρη αλλά και σε όλη την παράσταση, μένει αναλλοίωτη κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Φώτη Δούσου και του Αλέξανδρου Ράπτη.

«Η πόλη των χαμένων ρομπότ» είναι μια περιπέτεια στο μέλλον, με χιούμορ, βαθύτερα νοήματα, πολλά απρόοπτα και πλούσια αλλά κατανοητή πλοκή, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των μικρών θεατών από την αρχή ως το τέλος της παράστασης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.