Αργύρης Φυτάκης | Το λιοστάσι


Σαν περπατήσει κανείς μετά τα μεσάνυχτα στο βόρειο άκρο του χωριού την παραμονή της εικοστής πρώτης Δεκεμβρίου κι ακούσει ένα ξυπνητήρι να χτυπά, θα πρέπει να γνωρίζει πως ο ήχος αυτός δεν βγαίνει από σπίτι ανθρώπινο μα απ’ την ίδια την γη, απ’ το λιοστάσι. Το λιοστάσι βρίσκεται σε μια μεγάλη σχισμή που εκτείνεται απ’ το κέντρο της γης μέχρι την επιφάνεια του χώματος. Εκεί μέσα υπάρχει ένας αχανής χώρος λαξευμένος από πλίνθινα τοιχία και παράθυρα χωμάτινα. Στη μια του άκρη, την ανατολική, μια πολύχρωμη μάζα από στοιβαγμένα δέντρα της πλάσης μοσχοβολάει, με κορμούς στητούς και κλαδιά φορτωμένα με λογιών λογιών καρπούς. Στην άλλη άκρη, τη δυτική, μια γκρίζα ομίχλη κυκλώνει τα ρημαγμένα δέντρα με τους ισχνούς κορμούς κι τ’ άδεια κλαδιά. Στη μέση στέκει περήφανος ο ήλιος, σαν βασιλιάς, με δυο τεράστιες σκάλες απλωμένες δεξιά κι αριστερά του. Ο Άτλαντας, που κατοικεί εκεί, δένει κάθε πρωί τον ήλιο στην αριστερή σκάλα, του χώνει ένα ρόλοι στην πλάτη, και σκαρφαλώνουν μαζί μέχρι την ανατολή. Ύστερα τον αφήνει να πάρει μόνος του τη ρότα. Σαν πάρει και βραδιάσει, περιμένει στη δεξιά σκάλα μέχρι να φανεί η τελευταία του ακτίνα και, μόλις εμφανιστεί κάτω απ’ το έδαφος, την τραβάει με δύναμη και κατρακυλούν μέχρι τον πάτο.

Μια φόρα, τότε ο κόσμος ήταν ακόμη νεογέννητος, τύχαινε να περάσει ένα διαβάτης που είδε μια πόρτα ανοιχτή μέσα στη γη και μέσα του κάτι τον έτρωγε να μπει. Κατέβηκε, λοιπόν, μέσα από μια στριφογυριστή έλικα κι έφτασε στο κέντρο του ηλιοστασίου. Εκεί, βρήκε τον Άτλαντα να παίρνει κάθε μια μέρα απ’ το σεντούκι του χρόνου και να σπάζει απ’ το ρολόι της μερικούς δείκτες. Τη στιγμή που τον πέτυχε ο διαβάτης, εκείνος ήταν πολύ θυμωμένος που η μοίρα τον έριξε σ’ αυτή τη δουλειά, που είχε πάρει το ρολόι της εικοστής πρώτης Δεκεμβρίου κι είχε σπάσει ένα μεγάλο κομμάτι απ’ τους δείκτες του. Κι έτσι, τούτη η νύχτα έγινε η μεγαλύτερη του χρόνου. Τότε ο διαβάτης, φοβούμενος το επερχόμενο μακελειό των ημερών, έκανε συμφωνία με τον Άτλαντα να δουλεύει αυτός στη θέση του για έξι μήνες. Ο Άτλαντας συμφώνησε κι αποσύρθηκε στη δυτική πλευρά όπου έπεσε σε ύπνο βαθύ. Ο διαβάτης συνέχισε τη συνοδεία του ήλιου στο καθημερινό του ταξίδι και το κούρδισμα των ημερών. Ωστόσο, έπαιρνε μέσα απ’ το βαρέλι τους δείκτες που είχε σπάσει ο Άτλαντας και κολλούσε κάθε μέρα από λίγους σε κάθε νέο ρολόι. Κι έτσι οι μέρες διαρκούσαν πιο πολύ. Έξι μήνες μετά, ο διαβάτης σκούντησε τον Άτλαντα για να συνεχίσει το έργο κι εκείνος έγειρε το σώμα του στην ανατολική πλευρά του ηλιοστασίου ανάμεσα στους ίσκιους της πλατανιάς και του κέδρου. Κι από τότε οι δυο τους είναι κυρίαρχοι των ημερών, ακούραστοι εργάτες στο λιοστάσι των ημερών και του χρόνου.

Όμως ο διαβάτης πριν να πλαγιάσει, πάντα φροντίζει να κουρδίσει το ξυπνητήρι του μήπως ο Άτλαντας ξεχάσει να τον ξυπνήσει κι έτσι δεν καταφέρει να σώσει τις μέρες απ’ τη μεγάλη τους σφαγή.


Ο Αργύρης Φυτάκης είναι συγγραφέας, MA στη Δημιουργική Γραφή. Το πρώτο του αφήγημα «Ημέρα Γενεθλίων» και η πρώτη του συλλογή χαϊκού «Διαθλάσεις Φωτός» βρίσκονται σε ψηφιακή μορφή στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη (openbook.gr)

Φωτογραφία: Kyle Roxas

#Χριστούγεννα_2021

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.