Ιωάννης Καρασούτσας | Γέρων αοιδός ψάλλων το Έαρ

Ήλθες, Μάρτιε, ήλθες λοιπόν,
κ’ επρασίνισαν πάλιν οι κάμποι,
και το βλέμμα του Έαρος λάμπει,
λάμπ’ εις όλην την γην χαρωπόν.

Ήλθες, Μάρτιε, κ’ ήλθαν μαζί
λύραι, ρόδα, φωναί αηδόνος,
κ’ η ταφείσα εις πλάκα χιόνος
φύσις θάλλει εκ νέου και ζή.

Ω στιγμαί ταραχής τρομεράς
ότ’ εν μέσω βροντών και στροβίλων
επιπίπτουν σφοδρώς κατ’ αλλήλων
Εύρος, Ζέφυρος, Νότος, Βοράς!

Όλα έμειναν τώρα βωβά,
μόνη δε η γλυκεία γαλήνη
της θαλάσσης το κύμ’ απαλύνει,
όπου νήσσα λευκή κολυμβά.

Παντού χλόη, παντού αφειδώς
άνθ’ η φύσις προχέει ποικίλα•
παντού ψάλλ’ η καλή Φιλομήλα,
των δασών ο μικρός αοιδός.

Το εράσμιον κάλλος υμνών
τι γλυκά, τρυφερά λαρυγγίζει
προς το ρόδον που αύρα λυγίζει
και ερύθημα βάφει σεμνόν!

Παρομοίως λευκή Ναϊάς
εις εγκώμια νέου Σατύρου
φλεγομένας αισθάνεται γύρου
τας ωραίας αυτής παρειάς.

Πόσαι, πόσαι ωραίαι σκηναί
την ψυχήν συγκινούν και φαιδρύνουν!
Και η Πρόκνη! ω πως με ηδύνουν
αι μικραί της, κομψαί της φωναί!

Της ανοίξεως άγγελε, τι,
τι ψελλίζει τό λάλον σου στόμα;
Τί παράπονα έχεις ακόμα,
σκληρά μήτηρ, σκληρά γαμετή;

Πού να στρέψω το βλέμμα μου, πού,
και τερπναί να μην είναι εικόνες;
Αλλά παύω και εις αηδόνες
κελαδείτε αυτάς του λοιπού:

Της Ελλάδος γλαυκέ ουρανέ,
ποταμοί και βουνά και κοιλάδες,
λίμναι λείαι, τερπναί πρασινάδες,
και Ζεφύρων πνοαί σιγαναί!

Είμ’ εξήκοντα ήδη ετών.
αλλά όταν εις σας ατενίσω,
επεθύμουν ακόμα να ζήσω
έτη άλλα δις, τρις εκατόν!

Ήλθες, Μάρτιε, ήλθες λοιπόν,
κ’ επρασίνισαν πάλιν οι κάμποι,
και το βλέμμα του Έαρος λάμπει,
λάμπ’ εις όλην την γην χαρωπόν.


Ο Ιωάννης Καρασούτσας (9 Ιουλίου 1824 – 20 Μαρτίου 1873) ήταν Έλληνας ποιητής της Α’ Αθηναϊκής Σχολής και μεταφραστής. Γεννημένος στην Σμύρνη, έζησε τα μαθητικά του χρόνια στην Ερμούπολη της Σύρου και σπούδασε στην Αθήνα. Το 1839, μαθητής ακόμα, δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Λύρα» και ακολούθησε τον επόμενο χρόνο η δεύτερη με τίτλο «Μούσα θηλάζουσα», αφιερωμένη στη βασίλισσα Αμαλία. Μέχρι το 1850, οπότε διορίστηκε καθηγητής της γαλλικής γλώσσας στο Ναύπλιο, δημοσίευε σχεδόν μια ποιητική συλλογή το χρόνο. Από τις συλλογές αυτές ξεχωρίζουν οι «Εωθιναί μελωδίαι» (1846) και η επιλογή από το προηγούμενο έργο του με τίτλο Απάνθισμα ποιητικόν (1849). Η περίοδος της ποιητικής του ακμής ξεκίνησε γύρω στο 1855. Το 1860 εξέδωσε τη συλλογή «Η Βάρβιτος» με κάποια από τα καλύτερα έργα του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε με πολλές στερήσεις (είχε προηγηθεί απόλυσή του από τη θέση του στην εκπαίδευση) και έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Αυτοκτόνησε τον Μάρτη του 1873 στην Αθήνα. Ο Καρασούτσας έγραψε σχεδόν αποκλειστικά στην καθαρεύουσα, με μοναδική εξαίρεση το ποίημα «Φθινόπωρο». Το έργο του συνδυάζει τη ρομαντική θεματολογία με την κλασικιστική αρχαϊστική γλωσσική έκφραση, η οποία στην περίπτωσή του Καρασούτσα διακρίνεται για την τρυφερότητα και την πλαστικότητά της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.